Yönetim, tahmin edildiği gibi, Tekel işçilerini  dirençlerini kırmak üzere oyaladı, sonunda da alay eder gibi, yapılacak bir şey olmadığını açıkladı. Oysa yapılacak bir şey vardı: insanca davranmak. Şehrin ortasında dövüldükleri için özür dilemek, sokakta soğukta direndikleri için tebrik etmek, Tekel’in kamusal varlığına uzun yıllarca yaptıkları katkıdan, Tekel’in bu topluma kattığı sermayeden, devletin kasasına giren özelleştirme parasından dolayı teşekkür etmek.. gibi basit şeyler bile olabilirdi. Hakaret etmemek bile olabilirdi, “seçmen” denen o kurgusal yaratığın “işçi, emekçi” adlı gerçek canlı kadar değerli olmadığını kabul etmek bile.

Her neyse, kimden ne beklenebileceği ortada. Tekel işçileri bir sonuç getirmeyeceğini bilerek bile olsa, umutla direnişi sürdürüyorlar. Ölüm orucu başladı yeniden, açlık grevi devam ediyor. Ve sendikalar 4 Şubat 2010 günü sabah saat 8 ile akşam saat 17 arasında genel grev kararı aldılar.

Çeviribilim, bütün çevirmenleri, çeviribilimcileri, dil çalışanlarını.. bu genel greve katılmaya çağırıyor. 4 Şubat günü çeviri çalışmasını durdurmaya, durdurulamayan yerlerde grevi hatırlatmaya, çevirmenlerin emek haklarını, iş güvencesinden ve örgütlü güçten yoksun olduklarını derslerde, sohbetlerde konu etmeye çağırıyor. Her yerde iş durdurmak ya da işin durdurulduğunu duyurmak mümkün olmayabilir: kamuoyunun, tek tek insanların Tekel işçilerinin ne talep ettiği (kamuda çalışmış olmaktan dolayı biriken emek ve örgütlenme haklarını sahiplenmek) ve onlara neyin dayatıldığı (sendikasız, örgütsüz, iş güvencesiz çalışma) konusunda aydınlatılması gibi alternatif grev-destek biçimleri de bulunabilir.

Bir gün çevirmenler de kendi grevlerini yapacak, iş ve sağlık güvencelerinden yoksun, örgütsüz, düşük ücretli çalışma koşullarını değiştirmek üzere seslerini duyuracak ve destek bekleyecekler. Bunu yapmanın, daha da haklı olarak yapmanın yolu bugün Tekel işçilerinin haklı mücadelesine destek vermekten geçiyor. Tekel işçileriyle birlikte yapılacak bu ilk Çevirmen Grevi şimdiden kutlu olsun.