Uzun uzun düÅŸünmek gerek. Uzun uzun düÅŸündüÄŸümüz bir dönemde yaşıyoruz. Uzun uzun dalıp düÅŸünmek gerek: nereden geldik, nereye gidiyoruz.. nereye? İçine düÅŸtüÄŸümüz kaosun gülünç olamayacak kadar gerçek bir simgesi var: İstanbul İl Milli EÄŸitim Müdürü, “müptela arı” projesini ortaya attı, yani arıların uyuÅŸturucu bağımlısı yapılmasını, okullara salınarak uyuÅŸturucu kullanan öÄŸrencileri sokarak saptamalarını önerdi. Bu projenin ilkokul öÄŸrencilerinden intihal edilmiÅŸ olabileceÄŸiyle ilgili haberler bir yana, aynı yetkilinin Star gazetesinin çevirmen ismi taşımayan klasik eser kitaplığını tavsiye edenler arasında yer alması da bir yana, bir milli eÄŸitim müdürünün genetik uzmanlık gerektiren ilgili öneriler getirebilmesinin akıldışılığı da bir yana, arıların nasıl denetleneceÄŸi sorusu da bir yana, uyuÅŸturucu kullanan gençler için baÅŸka canlıların gözden çıkarılmış olması da bir yana, uyuÅŸturucu kullandığı bu ÅŸekilde, herkesin ortasında arı sokmasıyla saptanan gençlere ne yapılacak? İtlaf mı edilecekler? Okul aile birliÄŸi aidatını ödeyemediÄŸi için sınıfın içinde utandırılan çocuklar sıradan bir ÅŸey artık, ÅŸimdi de sıkıntıları yüzünden bağımlılıklar edinmiÅŸ çocuklar için parlak aÅŸağılama yöntemleri aramak mı moda olacak?
Türkiye yönetilmiyor, idare ediliyor, ya da daha doÄŸrusu Türkiye’yi gerçekten yönetenler görünmüyor, idare edenler, oyalayanlar görünüyor. Tatsız bir ortaoyunu seyrediyoruz, seyredecek baÅŸka ÅŸey yok, bütün medya denetime alınmış durumda, idare edenlerin idaresine o da katılıyor, filmlerle, yarışma programlarıyla, promosyon kampanyalarıyla idare ediyor, oyalıyor bizi. Kötü bir ortam – herkesin günlük geçiminin güvencesizliÄŸinin koyu kaygısıyla idare edilen hayatını idare ettiÄŸi kötü bir ortam. EÄŸitim amatör genetikçilerin idaresinde, ekonomi very special man’lerin, iktidar kimbilir kimin idaresinde..
İşte böyle bir ortamda, Türkiye’nin en nitelikli aydın ve çevirmenlerinden birinin yazdığı yazıyı dikkatle, uzun uzun düÅŸünerek okumak gerek. Ahmet Cemal’in, George Lukacs’tan Nietzsche’ye çok sayıda Almanca çevirinin sahibi, Yazko Çeviri ve BFS Çeviri dergilerinin editörü Ahmet Cemal’in 13 Mart 2008 gün, Cumhuriyet gazetesinde yayınladığı yazıyı uzun uzun düÅŸünerek okumak gerekiyor. Yönetilmeyen Türkiye’de neler çevrildiÄŸini, bir devletin neye çevrildiÄŸini, nasıl idare edildiÄŸini düÅŸündüren bir yazı bu: çevirmenin umutsuzluÄŸu.
“Hayır, Türk Olmayı Beceremedik!
Önce Mustafa Kemal Atatürk’ ün Türk gençliÄŸine söylediklerinden bir alıntı: “…Bir gün, istiklâl ve cumhuriyeti müdafaa mecburiyetine düÅŸersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve ÅŸeraitini düÅŸünmeyeceksin! Bu imkân ve ÅŸerait, çok nâmüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve cumhuriyetine kastedecek düÅŸmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiÅŸ bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın, bütün kaleleri zaptedilmiÅŸ (…) olabilir. Bütün bu ÅŸeraitten daha elim ve daha vâhim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hatta hıyanet içinde bulunabilirler. Hatta bu iktidar sahipleri ÅŸahsî menfaatlerini, müstevlilerin siyasî emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bitap düÅŸmüÅŸ olabilir. Ey Türk istikbalinin evlâdı! İşte; bu ahval ve ÅŸerait içinde dahi, vazifen; Türk istiklâl ve cumhuriyetini kurtarmaktır! Muhtaç olduÄŸun kudret, damarlarındaki asil kanda, mevcuttur! ”
Åžimdi, birkaç gün önceki televizyon kanallarından iki sahne.
Birinci sahne: Avrupa BirliÄŸi üyesi Yunanistan’ın DışiÅŸleri Bakanı Bayan Bakoyanni , “beklenmedik” bir ziyaret yaptığı Ankara’da, AKP, yani iktidar partisinin toplantısında, türban yasağının insan haklarına aykırılığından söz ediyor. Ve toplantıda bulunanlar tarafından çılgınca alkışlanıyor!
O toplantıda hazır bulunanların kimi ve neyi alkışladıkları üzerinde çok dikkatle durmamız gerekiyor. Çünkü Bayan Bakoyanni, söylediÄŸi sözlerle, baÅŸka hiçbir ülkede yapmaya asla cesaret edemeyeceÄŸi bir küstahlığın, bir diplomatik skandalın, bir hukuk kepazeliÄŸinin altına imza atıyor.
Mondros Mütarekesi’nden sonra, Büyük Britanya İmparatorluÄŸu’nun maÅŸası olarak Anadolu’yu iÅŸgale kalkan, Kemal’ in askerlerine yenilmeye baÅŸladıktan sonra, geri çekilirken kadın, erkek, yaÅŸlı, genç ve çocuk demeden, geçtiÄŸi yerlerdeki halkı acımasızca süngüleyen, yakan ve öldüren; Lozan’dan bugüne kadar da, Millî Mücadele’de yediÄŸi köteÄŸi unutamamanın acısıyla, her vesileyle Türkiye Cumhuriyeti’nin karşısına dikilmeye çalışan bir ülkenin dışiÅŸleri bakanı, nasıl oluyor da içiÅŸlerimize utanmazca karıştığı bir toplantıda, iktidar partisinin yandaÅŸlarınca alkışlanabiliyor?
Alkışlanabiliyor, çünkü o salondakiler, ülkelerine artık bir ‘ devlet’ deÄŸil, fakat bir ‘ cemaat’ gözüyle bakmaktalar! ” Bizim cemaatten yana konuÅŸsun da, kim olursa olsun!”
Bir baÅŸka sahne; bu kez güneydoÄŸudan.
Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde temsilcileri bulunan bir siyasi partinin milletvekili olan hanım milletvekili, görüÅŸmeler için Ankara’ya gelmiÅŸ olan Irak Devlet BaÅŸkanı Celal Talabani’ ye ÅŸu sözlerle verip veriÅŸtiriyor: ” Biz sana güvendik… Biz sana, o devletin temsilcileriyle görüÅŸme dedik!”
“O devlet”, hangi devlet? KonuÅŸmayı yapan milletvekilinin sadakat yemini ettiÄŸi, Meclis’inde yer aldığı devlet deÄŸil mi? Yoksa bu sayın milletvekili, Meclis kürsüsünde yeminini ederken, bir baÅŸka devleti mi kastediyordu?
Ve aynı günlerde, bir köÅŸe yazarı yazısında Öcalan’ ın infaz koÅŸullarının rahatlatılmasını talep ediyor…
Bu sahnelerin ardından, okurlarıma önemli bir tavsiyede bulunmak istiyorum. Bugünlerde, zaman yitirmeksizin, Onursal Yargıtay Cumhuriyet BaÅŸsavcısı Vural SavaÅŸ’ ın Bilgi Yayınevi tarafından yayımlanan “AKP Çoktan Kapatılmalıydı” baÅŸlıklı kitabını okuyun; hem de çoÄŸu satır altlarını çizerek ve tekrar tekrar. Sadece AKP ile sınırlı olmayıp, Türkiye Cumhuriyeti’nin yakın tarihinin çok önemli bir bölümünü de tartışmaya yer bırakmayacak bir kesinlikle sergileyen bu kitabı okuyunca, göreceksiniz.
Neyi mi?Her ÅŸey olabildiÄŸimizi. Türkiye Cumhuriyeti kurulduktan seksen yıl sonra, bir din devletine doÄŸru giderek artan bir hızla yol alabildiÄŸimizi. GüneydoÄŸu’da, penceresine Türk bayrağı asıp: “Ne mutlu Türküm diyene!” diye bağıran bir Türk kadının evini taÅŸlayanların baÅŸkanı için hapishanede ‘ daha insani koÅŸullar’ isteyebildiÄŸimizi. Yurtdışında Ermeni kurÅŸunlarıyla can veren, bir mezarlık dolusu diplomatımız için: “Hepimiz, bu devletin temsilcileriyiz!” diye bağırmayı düÅŸünmezken, meydanlar dolusu Ermeni olabildiÄŸimizi! Ve, sadece, evet, sadece, Misak-ı Milli anlamında Türk olamadığımızı!”
