
We would like to take a closer look at the process of commercialization and gentrification our campus is undergoing that has gathered pace with the recent opening of a Starbucks, both to remember for ourselves and to make a contribution to BoÄŸaziçi’s collective memory (after all, we have a 148-year-old university). You may not know it, but once there was a student canteen at this school, on the South Campus. It was a place where we could feed ourselves whether we had money or not, in which we could cheer each other up with conversation. It was a student-friendly space that we could call our own.
Although the phrase “process of commercialization and gentrification†sounds abstract, it is a reality that intersects with our story. The ongoing transformation of our campus can be seen in many recent incidents, such as the closure of Orta Kantin in 2008, the attempt to move the student clubs from the center of the university to GYM — which most of us can’t even find – and the opening of Teknopark with the participation of the prime minister and (naturally) the cops. Although the clubs were kept at their original location thanks to mass demonstrations against the proposed relocation, the gentrification and commercialization of the campus continue apace.
First Akbank, Garanti, Finansbank, Vodafone, İlly Coffee, Robert’s Coffee, and Dunkin’ Donuts … and now finally Starbucks is on our campus! With the introduction of these global firms, the university has become a market for the commercial activities of multinational corporations. There is enough space for everyone but us: From the CEOs who teach in our school to the employers that scout young employees for their companies. There is no affordable food, no place for having a real conversation, and nobody asks what we want.
We could tell them if they asked us. But, because they have no intention of asking, we must make ourselves heard. We have decided to reclaim our campus. We have simple demands such as cheap and healthy food and the freedom to be somewhere without being obligated to consume. We want free transportation within the campus and we don’t want to have to pay for a certificate to prove we are students. For these reasons, we recently chose to settle in at Starbucks and take a step toward reclaiming what we once had.

http://starbuckssenligi.blogspot.com/
Kapitalizmin farklı farklı dilleri var. Mesela, bizim müÅŸteri dediklerimize onlar misafir diyebiliyor. Bizim film gösterimi dediÄŸimize onlar ‘misafirleri rahatsız etmek’ diyebiliyor. Halbuki herkes bilir ki herhangi bir ticari ÅŸirketten fiyatını ödeyerek b…ir meta alan insana müÅŸteri denir. Onun için, Starbucks’tan kahve alan insan Starbucks’ın misafiri deÄŸil onun müÅŸterisidir. Böyle basit ÅŸeyleri anlatmamızın bir sebebi var elbet.
2 Kasım ÇarÅŸamba günü Starbucks’ta üniversitedeki sorunlarımızı konuÅŸmak üzere bir araya geldik. Neden okulda öÄŸrenci kantini diyebileceÄŸimiz mekanların sayısı azalıyor, neden ucuz ve saÄŸlıklı yemek yiyemiyoruz ve neden okul hakkındaki kararlarda okulun temel bileÅŸeni olan öÄŸrencilere sorulmuyor gibi soruları tartıştık. Müfredatların ve ÅŸirketlerle iliÅŸkilerin belirlenmesinde söz hakkımızın olmayışından üniversite içi ulaşıma kadar bir dizi sıkıntıyı konuÅŸtuk. Bir yandan da, üniversitemizdeki Starbucks ÅŸubesinin varlığını sorguladık, tartıştık. Bu ÅŸubenin açılması kararı, üniversitedeki yaÅŸamımıza dair diÄŸer bütün kararlar gibi bize sorulmadan alınmıştı. Öyle ya, ÅŸirketlerle yapılan anlaÅŸmalar sonucu bırakın salonlar, laboratuvarlar, bizzat biz öÄŸrenciler iÅŸ gücü olarak kiralanıyoruz. Kaldı ki öÄŸrencilerin neye ihtiyacı var, nasıl bir kantin isteniyor gibi sorularda söz hakkımız olsun.
Ancak, bizler bize ait olan bu kampüse dair kararlarda söz sahibi olmamız gerektiÄŸini düÅŸünüyoruz. Bu yüzden de Güney Kampüs’te açılan Starbucks’ı bir mekan olarak kullanmaya ve sözümüzü bir kez de orada söylemeye karar verdik. Tek düÅŸündüÄŸümüz üniversitenin bize ait bir alan olduÄŸu halde karar mekanizmasına dahil olmayışımız deÄŸil elbette. Starbucks ÅŸirketinin kahve üretimi, dolaşımı ve pazarlaması üzerinden kurduÄŸu sömürü ağı da baÅŸka bir sorunu teÅŸkil ediyor. Kahve üretiminin yapıldığı ülkelerden dükkanda satılan bir bardak kahveye kadar geçen süreç, çiftçilerin ve bu süreçte rol oynayan bütün iÅŸçilerin sömürülmesi, ÅŸirket sahiplerinin ise giderek zenginleÅŸmesi ÅŸeklinde iÅŸliyor. Günlük ücreti 0.5 dolar olan çiftçilerin, beslenme yardımı için ölüm tehlikesi seviyesine gelmesi gereken çocukların içinde bulunduÄŸu bir ticaret ne kadar adil olabilirse Starbucks da o kadar adil.
Bu yüzden de geçtiÄŸimiz Pazartesi günü tam da bu “adil ticaret” dedikleri ÅŸeyin ne kadar adil olmadığına dair bir filmi, Black Gold’u izleyelim dedik. Aslında bir noktaya kadar da izledik. Fakat projeksiyon aletinin ve perdenin varlığının mekanın güvenliÄŸini tehdit ettiÄŸi ve ‘misafirleri’ rahatsız ettiÄŸimiz gerekçesiyle Starbucks’ın baÅŸka bir ÅŸubesinden gelen güvenlik görevlileri gösterimi bitirmemizi talep ettiler bizden. İlgili bütün Starbucks yöneticilerinin alarma geçmesiyle birlikte kendi okulumuzda ÅŸirket müdürleri tarafından kovulmak istendik. Kimsenin ekmeÄŸiyle oynamak, kimsenin ekmeÄŸinin önünde durmak gibi bir niyetimiz yokken zor bir durumun içinde kaldık. Nasıl ÅŸirketlerin sözleri, milyarlarca insanın sözlerinin duyulmaz kılınmasıyla mümkün oluyorsa; Starbucks’ın kazandığı paranın hepsi de milyonlarca kahve yetiÅŸtiricisinin emeÄŸinin görünmez kılınmasıyla mümkün oluyor halbuki.
Önce Illy Coffee, sonra Roberts Coffee, Dunkin’ Donuts, ÅŸimdi Starbucks birkaç gün sonra da Subway. Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı olur derler. Peki karton bardakta satılan tek bir kahve kaç kiÅŸinin kaç yılını çalıyor?
Åžimdi sormak istediÄŸimiz sorular daha da fazla. Üniversite rektörlüÄŸü öÄŸrencilerin ihtiyaçlarına ve iradelerine göre deÄŸil de, metrekaresi başına kira alarak mı kampüsü düzenliyor? Bizi okulumuzun içerisindeki herhangi bir mekanda film izlemekten alıkoyan bu ihalelerin müdürlere verdiÄŸi güç mü?
Meseleyi ‘biz istiyoruz’, ‘onlar vermiyor’ ÅŸeklinde görmüyoruz. Zaten bizim olanı bizlerden alanlara karşı var olmaya çabalıyoruz.
