Türkiye’yi, Osmanlı dönemindeki BaÄŸdat Tren Yolu macerasına benzer bir boru hattı bekçiliÄŸine sürükleyen uluslararası doÄŸalgaz anlaÅŸması sürecinde yaÅŸanan dilsel karışıklıklara Yılmaz Özdil dikkat çekiyor.
Aynı süreçte, Çin’in iç sorunlarını öncelikli bir ulusüstü bir ırksal-dinsel baÄŸlılık konusu olarak ele alan Vakit gazetesi ve Alperenler, virtüöz İdil Biret’in Topkapı Sarayı’ndaki dinletisine müdahale ediyorlar – piyano dinletisinin nasıl, nerede yapılması gerektiÄŸi iÅŸin uzmanları ya da icracılar tarafından deÄŸil, politik örgütler tarafından tartışılıyor: İdil Biret’in bir yorumcu olarak bir bakıma çevirmen konumunda olması nedeniyle de, çeviri mahkemelerini doÄŸrudan hatırlatması nedeniyle de ilgi çekici bir olay. Bu arada, Tanrı Yanılgısı adlı kitabın mahkemesi devam ediyor.
DiÄŸer yandan, Çin, baÅŸbakanın, yaÅŸadığı iç sorunlara “soykırım” mı yoksa “adeta soykırım” mı dediÄŸini tartışıyor: ErdoÄŸan’ın sözlerine yanlış çeviri mi yapıldı?
Fakat bu arada akla bir ÅŸey geliyor: Topkapı Sarayı’nda geçmiÅŸte Kuran okunan yerlerde bugün de Kuran okuma geleneÄŸi sürdürülüyorsa, yani sarayın geçmiÅŸi canlı tutuluyorsa, sarayın geçmiÅŸte çevirmenlere tahsis edilen kısmı da yine çevirmenlere ve çeviri etkinliklerine ayrılamaz mı? Bu saray çevirmenleri, eski dil oÄŸlanları gibi, ülkenin çeviri karışıklığı yaÅŸamasını engelleyebilir.
