Dün akÅŸam eÅŸimle ölümden döndük.

EÅŸim akÅŸamleyin güzel bir yemek hazırladı, çorba ve balık; ben de çeviriyi bırakıp çocuÄŸu uyuttum (Yüce Tanrım, uyku çocuklara neden bu kadar düÅŸman gelir!?), sofraya oturduk.

Televizyonu açayım dedim, yemek yerken gündüz olup bitenlere, bir filmden, bir diziden birkaç akıl dağıtıcı görüntüye  bakalım diye. Biraz haberlere baktık, ama dayanamayıp dizi aranmaya baÅŸladık. Yaprak Dökümü‘nü o istemedi, Türk Malı adlı çirkinlikle karşılaÅŸmamak için kanalını uçar gibi geçtim, Kurtlar Vadisi‘ni gotik bir film sanıp bir süre seyrettik, Tek Türkiye‘de birinin diÅŸini kerpetenle söküyorlardı, sonra sonunda bir kanalda bir Will Smith filmi bulduk, durduk: Belalı İkili 2. Filmde Siyah polisler ÅŸefleriyle görüÅŸtüler, gidip bir hediye dükkanını dağıttılar, bir eve girdiler, içerdekiler onlara makineli tüfekle ateÅŸ edince onları tek tek gülünç denebilecek ÅŸekillerde öldürdüler. Reklamlar baÅŸlayınca kaçtık hemen baÅŸka bir kanala. Seksi ve Çirkin diye bir film vardı. Bir kadın kendisini beÄŸenen adama çirkin bir arkadaşı olduÄŸunu, o biriyle birlikte olmadan kimseyle olmayacağını anlatıyordu. Adam da onunla birlikte olabilmek için çirkin arkadaşına birilerini bulmaya çalıştı uzunca bir süre. O sırada başımda bir ağırlık hissettim.

Dönüp baktım eÅŸime, onun da yüzü tuhaf bir haldeydi. Uykulu bir hal vardı yüzünde. “Hiçbir ÅŸey anlamıyorum,” dedim. “Ben de,” dedi. Güçlükle konuÅŸuyorduk. “Sarımsaktan mı acaba?” dedi. “Aa, olabilir,” dediÄŸimi sanıyorum. Kalktı, sürüklenir gibi gidip bir elma getirdi. “Åžekerimiz düÅŸmüÅŸtür belki, balık ÅŸekeri düÅŸürür,” dedi. Gerçekten de elmayı soyup yiyince biraz canlanır gibi olduk, ama bir an için. Bir bardak su içtim. Geçmedi. “Ne oluyor bize?” diye sordum. “Bilmiyorum,” dedi ama “biiil-miii-yooo-ruuumm” diye bir uzaylı gibi söyledi bunu. Bir esin hali geldi üzerime, televizyonu kapattım.

Oda sessizleÅŸti, birkaç saniye sonra konuÅŸmamız normale döndü. Tam ayılmamıştık daha, ama ne olduÄŸunu anlar gibi oldum. “Hiçbir ÅŸey anlamadım ben filmlerdeki konuÅŸmalardan,” dedi. “Nece konuÅŸtuklarını, ne anlattıklarını hiç anlamadım.” Haklıydı. Cümleleri duymuÅŸ, ama sözcüklerin yanyana nasıl dizildiÄŸini anlayamamıştım, anlayamamak uyuÅŸturmuÅŸtu aklımızı, film çevirileri zehirlemiÅŸti bizi. “Televizyon açık kalsa ve biz ölseydik,” dedim, “sebebini anlayabilirler miydi?” “Belki balıktandır,” dedi. “Belki ülkede ölen bir sürü insan bu çeviriler yüzünden ölüyor, ama balıktan, kalp krizinden sanıyoruz,” dedim. “Bu filmleri seyrediyorlarsa, yaşıyor olamazlar,” dedi. “İnternette aramak lazım, acaba seslendirmecilerde ölüm sayısı artmış m?” “Belki bir kısmı delirmiÅŸtir sadece,” dedi,

O sırada filmlerden, dizilerden önce haberlerde bir an görüp unutmaya çalıştığım bir ÅŸey geldi aklıma: “BaÅŸbakan da 1 Mayıs’a katılıyormuÅŸ, Ak Parti de orada olacakmış, duydun mu?” dedim. “Duydum sanki, ama anlayamadım,” dedi. “Ben de, cümleleri duydum, ama sözcüklerden anlam çıkaramadım. Ak Parti daha da sola kayıyor olabilir mi?” dedim. “Olmaz ki, Ask Parti olur o zaman, Adalet ve Sosyalist Kalkınma Partisi,” dedi. “Belki onlar da bu filmleri seyretmiÅŸtir,” dedim. “Olabilir,” dedi. “Belki bütün her ÅŸey artık yabancı bir filmdir,” dedi. “Çevirmenini bulursak iyice bir dövelim,” dedim. Güldük. “Dövmeyelim, Türkçe öÄŸretelim,” dedi. “Dövmekten beter olsun yani,” dedim. Televizyonu kapatıp ölümden dönmenin neÅŸesiyle uzun uzun güldük.