Terör konulu bir görüÅŸme sırasında “çevirinin tamamlanmasını bekleyen bakışı-duruÅŸu” saptamış objektif, ya da bir bakışı “çevirinin tamamlanmasını bekleyen bakış-duruÅŸ” olarak yorumlamış (Star, 8 AÄŸustos 2007):

star8aug-2k.jpg

Aynı saatlerde, bir terör cenazesi daha: bir genç, öldürülen kardeÅŸinin tabutunun önünde duruyor – üzerinde bir yazı var: “Ben kim miyim, amca, yeÄŸen, bey, dayı, 1. bölge ÅŸehit adayı”. Kendi kendinin çevirmeni: Ona baktığımız zaman bu yazıyı görmemizi istiyor, bu yazıyı duygularının, halinin bir çevirisi olarak sunuyor. Gencin arkasında yönetim duruyor, fakat o kendini yapayalnız sayıyor: babası ölen oÄŸlunun tabutunu öpüyor, hayatta kalan oÄŸlunun elinden tutuyor, fakat genç, kardeÅŸinin öldüÄŸünü ve kendisinin de ölebileceÄŸini hissediyor/biliyor, hatta kardeÅŸi öldüÄŸü için ölmek neredeyse zorunlu, en azından artık her ÅŸeyin çevresinde kurulacağı bir eyleme dönüÅŸmüÅŸ.

Türkiye, gençlerine ne yapıyorsun böyle?

Türkiye, daha kaç genç kaybolacak, yaralanacak, acıdan çıldıracak sen resmi çevirilerini tamamlarken?

Türkiye, dilinde üzüntüden baÅŸka ÅŸey olmayacak yakında, neÅŸeyi de, sevinci de çevirmek zorunda kalacaksın. Belki de bu yüzden harıl harıl çeviriyorsun, romanlar, filmler, kullanım kılavuzları.. Çevirmesen, acaba çıldırır mıyız acıdan?

“O yok, artık yok – ben artık hangi kardeÅŸimle konuÅŸacağım?”