Türkiye, Eylül 2008 içinde yapılacak ihaleyle nükleer çöplük olma yolunda kararlılıkla ilerliyor. Buna karşı çıkan çevreciler Temmuz ayında Sofya’dan Sinop’a uzanan bir bisiklet turu düzenlediler. YolculuÄŸun sonunda, her yıl farklı bir ülkede ve bu yıl da Sinop’ta 9-23 AÄŸustos tarihleri arasında düzenlenen “Ekotopya Kampı”na katıldılar (Haber 57). Kampın son günlerinde Türkiye Atom Enerjisi Kurumu’nun önünde sessiz protesto gösterisi düzenlediler ve bunun sonucunda, gösteriye katılanlar gözaltına alındı ve kamp hızla kapatıldı.

Kampa katılan ve gözaltına alınan yabancı katılımcılar basına yaptıkları açıklamada gözaltı sırasında kendilerine çevirmen verilmediÄŸini belirtti:

“Örgüt olarak barışçı eylemler yaptıkları için bugüne kadar hiçbir devlet müdahalesiyle karşılaÅŸmadıklarını söyleyen Stephens ve Tartman, “İlk kez anti-nükleer hareketten bu kadar korkan bir hükümet gördük” dedi.
ÇarÅŸamba günü TAEK binası önündeki eylemlerinde yalnızca pankart açıp broÅŸür dağıttıklarını, slogan atılmadığını söyleyen Hartman, “Herkese 125’er YTL ceza yazdılar, gerekçe ‘memur emrine uymamak’ diyorlar. Oysa bir emir verilmedi ki uyalım. İlk gelen polisler sivil giyimliydi. Polis olduklarını da söylemediler, uyarı da yapmadılar. Hemen pankartları zorla alıp bulduklarını arabalara bindirdiler” diye konuÅŸtu.
İkinci gözaltında içeri alınan Stephens ve arkadaÅŸları ise çok daha uzun ve zorlu bir zaman geçirmiÅŸti. Stephens, üzerlerinde ‘Ölüm’ ve ‘Nükleere Hayır’ yazılı tiÅŸörtlerle sessizce yerde yatmaktan ibaret eylemin ilk birkaç dakikasında 20 kadar polisin aniden gelip hem eylem yapanları hem de yakında durup izleyen ve yabancıya benzeyen insanları paldır küldür otobüslere bindirerek karakola götürdüklerini anlattı. Stephens ve Hartman, çevirmen ve avukat isteklerinin reddedildiÄŸini, konsoloslukları aramalarının engellendiÄŸini, bu nedenle saatlerce karakolda kalmalarına raÄŸmen ‘resmi’ gözaltılar sayılmadığını, bazı yabancılara anlamadıkları Türkçe bir belgenin imzalatıldığını dile getirdi.
Hartman ve Stephens, konakladıkları kamp yerinde de jandarmalarla ilginç deneyimler yaÅŸadı. Çevreciler olayları, “Bazı jandarmalar sivil giyiniyordu ve onlar fotoÄŸraf çekiyordu. Son gün bazılarını üniformalı görüp tanıdık. Sarıkum Köyün’de kampa bitiÅŸik bir evde konakladıklarını fark ettik. Sivil ve askeri arabalar geliyor, kameralar indiriliyor, içerden fotoÄŸraf makineleri alınıyor. Ankara’dan getirtilecek malzemelerden söz ediliyordu” diye anlattı.” (Radikal, 26.080.2008)

Haberde, gözaltına alınan yerli katılımcılara da “çevirmen” verilip verilmediÄŸi belirtilmiyor (büyük olasılıkla ilk kez gözaltına alınan gençler için bu ürkütücü bir deneyim olmuÅŸtur). Fakat yönetimin çeviri konusundaki hassasiyeti bir baÅŸka haberde çarpıcı bir ÅŸekilde ortaya konmuÅŸ durumda:

“Devlet, Savcı Zekeriya Öz’ün yürüttüÄŸü Ergenekon soruÅŸturması sırasında bugüne kadar 100 bin YTL’nin üzerinde harcama yaptı. .. Ele geçirilen 66 sayfalık Yunanca bir belgenin Türkçeye çevrilmesi de 4 bin YTL’ye mal olmuÅŸ. Genel olarak tercüme masraflarının toplam tutarı ise 4 bin 990 YTL olarak kayıtlara geçirilmiÅŸ.” (AkÅŸam, 26.08.2008)

66 sayfa metin için 4000 YTL, sayfa başına 40 YTL’den daha yüksek bir ücrete karşılık geliyor ve bu piyasanın çok üzerinde bir ücret. Ekotopyacılara çevirmen tahsis edilmemesinin bir nedeni de, yönetimin çeviri bütçesinin büyük ölçüde Ergenekon’a tahsis edilmiÅŸ olması olabilir. Çünkü medyanın tamamı da bu tuhaf fenomene yoÄŸunlaÅŸmış durumda.

Ergenekon, bilindiÄŸi üzere, bir dağın içinde bir demircinin ateÅŸ yakması ve dağın delinip demir silahlarla dışarı çıkılmasının hikayesi; ÅŸaşırtıcı bir ÅŸekilde, günümüzün daÄŸ biçimli nükleer reaktörlerini çaÄŸrıştırıyor. Bu açıdan, Türkiye’nin geleceÄŸini sona erdirecek (ve bu arada Dünya’nın çölleÅŸmesini yaklaÅŸtıracak) olan enerji ve nükleer reaktör alışveriÅŸlerinin Ergenekon gölgesi altında kalması ilginç bir metafor sayılabilir. Ama her koÅŸulda, Ergenekon çevirisi yapmak da, nükleer reaktörler için çeviri yapmak da kârlı olacak gibi görünüyor.