9 Nisan 2010 günü, Alman devlet televizyonunda Aghet – ein Völkermord adlı bir film yayınlandı. Tek tük bazı tepkiler çeken film, Türkiye’nin tarihine yönelik ciddi iddialar içermesine raÄŸmen, filmle ilgili Türkçe yayın, resmi yorum, içeriÄŸinin çevirisi yapılmadı. 10 Nisan 2010 günü olayı yorumlayan bir yazar, Almanya’da yaÅŸayan göçmenlerin kaygılarını dile getiriyordu:

“Almanya’nın ARD kanalında dün (9 Nisan 2010) Almanya saati ile 23:30’da Eric Friedler’in yapımcılığını üstlendiÄŸi AGHET- SOYKIRIM isimli 90 dakikalık bir belgesel yayınlandı. Bu belgeselde Türklerin güya 1,5 milyon Ermeniyi katlederek soykırım suçu iÅŸlediÄŸi tanıklarla ve arÅŸiv bilgileriyle anlatılıyor. Aynı belgeselin 13 Nisan 2010 Salı günü Almanya saatiyle 20:15’te Phoenix kanalında yayınlanacağı ve akabinde de tanıkların çıkartılacağı bir tartışma programının yer alacağı bir aydır ilgili TV kanallarında ve bunların Web sayfalarında anons edilmekte, belgeselin tanıtımı yapılmaktadır. Almanya’daki Türkler, belgeselin yayınlanmaması talebiyle kınama mesajlarını yoÄŸun bir ÅŸekilde ilgili kanallara ilettiklerini ve bu aÅŸamada Türk BüyükelçiliÄŸinden gerekli desteÄŸi alamadıklarını ifade etmektedirler.

1. Belgesel dün yayınlanmış olmasına raÄŸmen neden Almanya’nın Türkiye Büyükelçisi bu saate kadar DışiÅŸleri Bakanlığına çaÄŸrılıp uyarılmamıştır?

2. Bu belgeselin yayınlanmasının Türkiye-Almanya iliÅŸkilerine ağır zarar verecek olması neden Alman makamlarına iletilmemiÅŸtir?

3. Sayın BaÅŸbakan geçtiÄŸimiz hafta Alman BaÅŸbakanı Merkel ile kol kola iken neden Türkiye’nin rahatsız olduÄŸunu ifade etmemiÅŸtir? Alman hükümetinden belgeselin yayınlanmasının engellenmesi konusunda talepte bulunmamıştır?

4. Dünyanın pek çok ülkesinde Ermeni soykırımı yaptığımıza dair diziler, belgeseller, parlamento kararları yayınlanırken DışiÅŸleri Bakanlığımız, hükümetimiz neden bunlara seyirci kalmaktadır?

5. Soykırım iddialarına sessiz kalınması, tepki ve yaptırımların uygulanmaması hükümetin proaktif dış politikasına uygun mudur?

6. Soykırım iddialarına hükümetin sessiz kalışı dolaylı bir kabul politikası mıdır?” (Haberiniz.com)

14 Nisan 2010 günü ülkedeki göçmen örgütleri filmi protesto ettiler:

“Türk sivil toplum kuruluÅŸları, soykırım iddilarını savunan Aghet adlı filmi yayınlayan Alman Devlet Birinci kanalı ARD’yi protesto etti. Film, Almanya’da yaÅŸayan binlerce Türk kökenli göçmenin tepkisini çekmiÅŸti. Söz konusu filmin çarÅŸamba günü de yine bir devlet televizyon kanalı olan Phoenix kanalında yayınlanacak olması Türk sivil toplum kuruluÅŸlarını harekete geçirdi. Türk sivil toplum kuruluÅŸları devlet televizyonlarının Köln’deki kanalı olan Batı Alman Radyo Televizyon Kurumu (WDR) önünde bir protesto gösterisi düzenlendi.” (Euro-Zaman)

Osman Çutsay, Mayıs sayısını bu filme ve yankılarına ayıran Yenigün dergisinde “2015’e 5 kala: AB, Türkiye’yi çözer mi?” baÅŸlıklı bir yazıyla bu filmi ve çevresindeki sessizliÄŸi yorumladı:

“.. Avrupa Almanyası, Anadolu topraklarındaki gerçek bir felaketin 100’üncü yılını “soykırım” ile damgalamakta, yani Türkiye’nin tasfiye sürecinde bir “altın vuruÅŸ” gerçekleÅŸtirmekte kararlı gibi görünüyor. Bunu hep birlikte, Birinci Dünya Savaşı ve emperyalizmi unutturarak, SSCB ve sosyalizmin dönemle ilgili tüm belirlemelerini de belleklerden silerek yapabilirler. Önemli bir mesafe kat ettikleri anlaşılıyor.

Yönetmen Eric Friedler’in imzasını taşıyan “Aghet-Ein Völkermord” (Felaket-Bir Soykırım), Alman Birinci Kanalı ARD’de 9 Nisan 2010’da gece yarısı saatlerinde yayına girdi ve taraflara -soykırım diyenler ile soykırımı reddedenler- Berlin adına mavi boncuklar dağıtılmış oldu. Filmin en önemli devlet televizyonunda yayına girmesi Ermenilere, gece yarısı saatlerinde ekrana getirilmesi ise Türklere verilmiÅŸ bir taviz sayıldı. Ama hemen ardından yine devlete ait haber veya “olay” kanalı Phoenix’te, 13 Nisan’da, bu kez en uygun saatlerde seyirci önüne çıkıldı. İkisi Türk olmak üzere dört de konuk alınmıştı ve soykırım tezini savunanlar deÄŸil de, Türk tezlerini savunduÄŸu iddia edilen bu iki Türk konuk sayesinde Türkiye’nin nasıl bir “Anomalie”, nasıl bir “suç ve jenosit cumhuriyeti” olduÄŸu propaganda edilebildi. Böyle “dostları ve koruyucuları” olan Türkiye’nin gerçekten de düÅŸmana pek ihtiyacı kalmamıştı.

“Aghet”, dönemin belge ve bilgilerini art arda sıralayan, dramatik kurgusuyla da Türklere sadece kasap rolü “uygun görülmüÅŸ” bir propaganda filmiydi. Temel tezi, Hitlerci Yahudi soykırımı ile kanlı Ermeni tehciri arasında abartılacak bir fark bulunmadığıydı. Hitler, görünen o ki, sadece Türkleri taklit etmiÅŸ, eh, biraz da dönemin koÅŸulları gereÄŸi “aşırıya kaçmak” zorunda kalmıştı. Bu zokanın Avrupa’da yaÅŸayan Türk demokratlarının alkışlarıyla yutulduÄŸu görülüyor. Film ve tepkiler, Türk faÅŸistleriyle dincilerinin tarihi reddeden tutumlarında bir deÄŸiÅŸiklik olmadığını, bu kesimin varlıkları ve sözde tezleriyle, acılı Türkiye’nin sevgili çocuÄŸu Hrantların kanını içmeye yeminli olduklarını yeniden kanıtladı. Ama ondan daha önemlisi de var: Avrupa solu, Avrupa sağıyla Türkiye’nin tasfiyesi hedefine kilitlenmiÅŸ bir “büyük koalisyona” gidiyor ve Türk solunu da -en azından önemli bir bölümüyle- kendisine alet ediyordu.

..

Medyanın bakışı ve kamuoyunda yerleÅŸen yargı, gelinen nokta, yıllar önce Alman gazetelerine daha farklı bir çizgide ifadeler kullandığı bilinen YeÅŸiller Partisi EÅŸbaÅŸkanı Cem Özdemir’in yaÅŸadığı dönüÅŸümden  de çıkarılabilir. Özdemir, örneÄŸin 27 Nisan 2001 tarihli Süddeutsche Zeitung’da soykırımla oynanmamasını ve Fransa’nın soykırımı tanımasını Almanya’nın taklit etmemesini istiyordu. 2010 yılında ve bu filmde ise, Türkiye’nin soykırım gerçeÄŸini kabul etmesi için zorlanmasından yana görüÅŸ belirtiyor. Sadece bu örnek bile, Almanya’da yakın bir gelecekte siyaset yapmayı düÅŸünen Türkiye kökenli Alman vatandaÅŸlarının, 1915 felaketini, Alman sermayesinin Avrupa ve dünya politikalarının türevi bir emperyalist savaşın sonucu olduÄŸunu savunamayacağını gösteriyor. Emperyalist devlerin talepleri nedeniyle tüm bölge halklarının kendilerine kan ve gözyaşı getiren etnik temizliklere maruz kaldığını ileri sürmek mümkün olmayacak. YaÅŸananların bir emperyalist paylaşım savaşında halkların birbirine kırdırılması olarak deÄŸil soykırım olarak adlandırılması, Türkiye’nin doÄŸumundan itibaren çarpık, kanlı ve yanlış bir cumhuriyet olduÄŸunu kabul etmek anlamına geliyor. Dolayısıyla yakın gelecekte sadece “Türkiye’nin uygun bir biçimde rötuÅŸlanarak tasfiyesine itiraz etmeyeceÄŸi yolunda sinyaller veren” Türk kökenli Almanlar, bu ülkede bir “siyasi kariyer” yapabilecek.

..

Küçük farklarla, Kuzey Amerika tarihinde saÄŸcı “Beyazların” gözündeki Kızılderililerin kaderini andıran bir yola (“İyi bir Kızılderili, ölü bir Kızılderilidir”) girildiÄŸi söylenebilir. Artık iyi Türk, Batı’nın gözünde sadece atalarının zevk için Ermeni soykırımı yaptığını kabul eden ve dolayısıyla Türkiye Cumhuriyeti’inin de bir tarihsel anomali olarak tasfiyesine çaÄŸrıda bulunan “demokrat Türk”tür. Bu “yeni Türk” için Türkiye Cumhuriyeti doÄŸumundan itibaren yanlış, her konuda haksız, hep hatalı ve doÄŸumundan önce baÅŸlayan bir korkunç suçun da mirasçısıdır. DoÄŸmaması gerekirdi. Sevr’de kalması gerekirdi. Ermeni meselesi, Türkiye Cumhuriyeti’nin bir tarihsel kurgu olarak tasfiyesinde kullanılmaktadır ve bu büyük oyunda son adımların atıldığı anlaşılıyor. Türkiye ve Türkler, kısa süre öncesinin Yugoslavya ve Sırpları ile Irak ve Araplarını andırmaktadır.

Amacın, 1917’nin gölgesinde veya ışığında kurulmuÅŸ, Osmanlı-Türk tarihinde bir ilerleme ve çaÄŸdaÅŸlaÅŸmayı simgeleyen Türkiye Cumhuriyeti’nin -her anlamda- küçültülerek tasfiyesi ve kartların yeniden dağıtılması olduÄŸu açıklık kazanmış durumdadır. 20’nci yüzyılda, Anadolu’nun, Balkanlar, OrtadoÄŸu ve Kafkaslar ile birlikte acımasız bir servet transferine mecbur bırakılması, tesadüf deÄŸil, dönemin büyük devletlerince hazırlanmış senaryoların sonucuydu. Osmanlı’yı oluÅŸturan halklara yönelik katliamlar, tehcirler ve etnik temizliklerde, kısaca Anadolu’nun HıristiyansızlaÅŸtırılması, daha doÄŸrusu OrtodokssuzlaÅŸtırılması operasyonunda, temel rol, “Protestan dinamizminin de çocuÄŸu” Alman sermayesi veya emperyalizmiyle onları taşıyan Alman militarizmindeydi. O zaman Türkiye topraklarındaki servet transferinin ve etnik temizliklerin arka planını yeniden gözden geçirmek gerekecektir. Onu yapıyorlar.

..

Emperyalizm falan yok, Türkler zaten hep böyledir!

Bir ÅŸey ortaya çıkıyor: 20’nci yüzyıl başında Anadolu üzerindeki canavarca oyunların asıl sahipleri 21’inci yüzyılın başında unutturularak, “Büyük OrtadoÄŸu Projesi” kapsamında geleceÄŸe dönük yeni hesaplar yapılmaktadır. Tarih içinde gizli mülkiyet iliÅŸkileri burada özellikle önemlidir. Çünkü geçen yüzyılın başında Türkiye’nin zenginlerini, eÅŸitsiz bir servet dağılımı sonucu, Ermeni ve Rum kökenli Anadolulular oluÅŸturuyordu. YaÅŸanan savaÅŸlar ve tüm halkların nasibini aldığı etnik temizliklerden, nedense benzerine Türk tarihinde 1915 öncesinde pek rastlanmayan “tehcirden” sonra, Türkiye topraklarının geçmiÅŸteki sahiplerini aramak, Türkiye Cumhuriyeti projesini bitirmek anlamına gelmektedir. Bugünkü ve yarınki Türkiye’de, eÄŸer sistematik anlamda köklü bir toplumsal dönüÅŸüm gerçekleÅŸmezse, tüm taşınır ve taşınmaz mülklerin eski sahiplerine ya geri verilmesi ya da bir tazminat ödenmesi gündeme gelecektir. Bugünün büyük Türk ve Kürt zenginleri için bir sorun yoktur. Ama özellikle küçük mülk sahiplerinin, yani Türkiye toplumunun bir “Delirium”un kucağına bırakılacağı anlaşılıyor. Bir lokma bile sayılmayacak mülklerinin 100 yıl önceki eski sahiplerine verilebileceÄŸi olasılığıyla delirtilecek ve iyice faÅŸistleÅŸtirilecek bir Türk toplumunun, sırf bu ırkçı-dinci tepkilerden sonra zaten modern dünyada kendine bir yer bulması olanaksızlaÅŸacaktır. Bir zoka ile karşı karşıyayız. Bir tuzak.

“Sırp zokası” da denebilecek bu korkunç tuzak, gücünü Türkiye’ye egemen çizgiden almaktadır. Özellikle kışkırtılan Türk halkının ırkçı-ÅŸoven-milliyetçi-dinci karışımı tepkileriyle “yabancı korkusuna dayalı” tam bir ÅŸiddet toplumuna dönüÅŸmekte olduÄŸunu bugünden görmek mümkün. Provokasyonların amacı, bu.

..

Ekim Devrimi ve sosyalist ülkelerin tasfiyesinden sonra, sıra, galiba o ülkelerin yüzü suyu hürmetine “yaÅŸamasına göz yumulmuÅŸ”, daha doÄŸrusu mecbur kalınmış, Türkiye’ye geldi. Kimilerine göre, artık nihai aÅŸamadayız.

“Aghet”, bu büyük saldırıda sadece küçük bir “sanatsal” silah. “Altın vuruÅŸ” olarak da adlandırılabilir. Acılı Ermeni halkı kullanılarak bambaÅŸka bir senaryonun gündeme getirildiÄŸini, tetikleyeceÄŸi merkezkaç güçlerin hedefine bakarak saptamak kolay.

Türk ve dünya soluna düÅŸmanlıkta birbirlerinin eline oynayanların, Türkiye’nin sonunu getirmek ve sosyalizmin kökünü kazımak üzere ortak bir cephe kurduÄŸu anlaşılıyor. Bu büyük koalisyonda, dinciler, ateistler, gerçekçi milliyetçiler, liberaller, Batı demokrasisi dışında hiçbir ÅŸeyi beÄŸenmeyen “komünistler veya sosyalistler” vs hep el eledir.

Peki, ne yapmalı?

“Aghet”, bu soruyu sorduruyor.”

Dünya, Alman militarist emperyalizminin Osmanlı İmparatorluÄŸu’na, yirminci yüzyıl başında, 1904-7 yıllarında, Afrika’da Herero ve Namakua katliamlarını, 2004 yılında Namibiya’dan özür dilemesine yol açan katliamları gerçekleÅŸtirdikten sonra geldiÄŸini unutmuÅŸ görünüyor. Yukarıdaki resimler 1915 deÄŸil, bu yıllardan ve Afrika’dan. Yani Hitler ya da diÄŸerleri rol model arıyorsa, 1915’e bakmalarına hiç gerek yoktu, 1904’e bakmaları yeterdi. Çanakkale Savaşı’nda Osmanlı ordusunun yönetimine katılan Alman komutanlar, Afrika’da tehcir deneyimi edinmiÅŸ olarak gelmiÅŸti. (bkz. ezakwantu.com ve BBC)

Ama bu “tarihçilerin konusu.” Asıl soru ÅŸu: Aghet–Ein Völkermord, Türkiye tarafından bir ayı aÅŸkın zamandır resmi olarak kınanmadığına göre, Türkçeye çevrilebilir mi? Bir televizyon kanalında oynatılabilir mi (internet üzerinden seyredilebiliyor)? “Altın vuruÅŸ” yapabilir miyiz?