Bazen insan akıl tutulması yaÅŸar, masanın üstünde duran ÅŸeyi baÅŸka her yerde arar, baÅŸka yerde aradığı için de gördüÄŸü halde görmez.
“BaÅŸbakanlık Basın Yayın Enformasyon Genel MüdürlüÄŸü (BYGM) ‘simültane tercüme’ hizmetlerinde çalışmak üzere verdiÄŸi personel ilanında ‘temininde güçlük çekilen diller’ olarak nitelendirdiÄŸi Kürtçeyi ‘yabancı dil’ yaptı.”
Cumhuriyet gazetesinde “Kürtçe ‘yabancı dil’“ baÅŸlığıyla yayınlanan bir haber bu. CHP’li bir milletvekili de bu ilan nedeniyle soru önergesi vermiÅŸ, SoL haber sitesi “MeÄŸer Kürtçe yabancı bir dilmiÅŸ” baÅŸlığıyla bu önergeyi aktarıyor:
“1- Kürtçe yabancı bir dil midir?
2- BaÅŸbakanlığa baÄŸlı bir genel müdürlüÄŸün Kürtçe’yi yabancı dil olarak kabul etmesini nasıl deÄŸerlendirmektesiniz?
3- KPDS denkliÄŸi olmayan Kürtçe, İbranice ve Ermenice dillerindeki sınavları kimler hazırlayacaktır? Sınavları hazırlayacak ekibin dil yeterlilikleri hangi ölçütlere göre belirlenecektir?
4- KPDS denkliÄŸi olmayan diller için müdürlük tarafından uygulanacak sınavın deÄŸerlendirme ölçütü KPDS gibi bilimsel midir?”
Bu yaklaşımı anlamak zor. EÄŸer Ermenicenin, İbranicenin yabancı dil olarak sınıflandırılmasına itiraz etmiyorsanız, Kürtçenin yabancı dil sayılmasına da itiraz edemezsiniz. Kaldı ki, Türkiye’de resmi diller arasında yer almayan Kürtçe, gerçekten de bir baÅŸka ülkenin resmi dili, Irak Kürdistanı’nın resmi dili, yani bir yabancı dildir.
Nereden geliyor bu refleksif yaklaşım?
Neden Ermenice ve İbranice, yani tarihleri bir yana, 15. yüzyıldan beri Türkiye’de alfabesi ve matbaası bulunan bu iki dilin yabancı dil sayılması irkiltmiyor kimseyi de, Kürtçe manÅŸetlere taşınıyor?
Dinsel bir yakınlık mı, nüfus oranı mı? Yoksa baÅŸka bir ÅŸey mi?
Belki de baÅŸka bir ÅŸey.
GeçtiÄŸimiz günlerde yapılan akıl almaz bir siyasi açıklama ve yankıları bunu düÅŸündürüyor. Bu açıklama nedense olaÄŸan, yapılabilecek bir açıklamaymış gibi yer aldı basında:
“Ne diyoruz? ‘Büyük millet, büyük güç, hedef 2023’ Ama bugün buradan bir ÅŸey daha hatırlatıyorum. O günleri bizler göremeyeceÄŸiz. Kuvvet, kudret sahibi Allah’tır. Ama 2023 hedefinden sonra inÅŸallah Cumhuriyetimizin 100. yılının dışında bir hedefimiz daha var. O da kuruluÅŸun bininci yılı olacak. Hedef 2071. Rabbim nasip ederse bizler 2023’ü sizler de 2071’i inÅŸa edeceksiniz.” (Türkiye)*
Bu açıklamaya bir baÅŸka siyasetçi de bir baÅŸka akıl almaz açıklamayla katkıda bulundu:
“Bugün dönüp gençlere 1071 ruhu aşılanarak 2071 hedefi gösteriliyor. 1071’de giriÅŸ yaptığınız yer Kürt coÄŸrafyasıdır. Oradaki o kadim halk size kapılarını açtı, sizinle birlikte ortak hareket etti. Alparslan Kürtlerle ittifak yaparak zafer kazandı. Osmanlı’dan bu yana Cumhuriyet kurulurken de Kürtler hep ortak hareket etmiÅŸtir.” (Hürriyet)
İmparatorluk ordularının çarpıştığı, toprak köleliÄŸinin, köle ticaretinin, devÅŸirme ve paralı askerliÄŸin kural olduÄŸu, bugün anladığımız anlamda insan haklarının sözkonusu olmadığı bir dünyanın bugünle dümdüz ve keyfi bir ÅŸekilde karşılaÅŸtırılması, içiçe geçirilmesi elbette en önemli yanlış. Yanlış bir tarih bilinci bu. İnsan hakları ve hukuk çerçevesindeki insani kazanımları tümüyle reddeden açıklamalar bunlar.
Fakat “birlikte hareket ederek, ittifakla kazanılan zafer” – bu çok daha irkiltici bir bilinçaltının iÅŸareti.
Sonuçta Malazgirt Savaşı‘nın Selçuklu ordusu için baÅŸarılı sonuçlanmasının, Bizans ordusunun paralı Uz, Peçenek, Kıpçak, Rum ve Ermeni vb. askerlerinin son anda Selçuk ordusunun safına geçmesi sayesinde olduÄŸu biliniyor. Bizans hükümdarının yolculuk sırasında, Sivas’ta Ermeni katliamı yapması, Ermeni askerlerin saf deÄŸiÅŸtirmesinde rol oynuyor. Ama bugün kimse Selçuklular Ermenilerle “birlikte hareket ederek, ittifak yaparak zafer kazandı” demeyi aklına getirmiyor. Çünkü gerçek bu olsa bile, bugünü açıklayacak bir tarih bilinci deÄŸil bu.
Peki fark ne?
Ermenicenin, İbranicenin deÄŸil de Kürtçenin “yabancı dil” olarak sınıflandırılmasına itiraz etmeyi, soru önergesi vermeyi olaÄŸan kılan ÅŸey ne?
Neden bu üç dilin de yabancı dil olarak tanımlanmaması savunulmuyor?
Bilinçaltına yanlış bir ÅŸekilde girmiÅŸ olan bu 1071 “ortak zaferi” mi neden?
*
Belki alakası yok, ama, bu savaÅŸ oyunları ortamında insanın aklına geliyor: acaba 1071 birlikteliÄŸine göre, Suriye yönetimi (ve müttefikleri) bugünün yeni Bizans’ı mı? İmralı’dan çıktığı söylenen “tezkereyi” baÅŸka nasıl yorumlamalı:
“Esad’ın safında olmayın, muhalefetin safında olmayın, Suriye’de üçüncü güç olun. Kürt bölgelerini koruyacak 15 bin asker hazırlayın. EÄŸer bu stratejiyi izlemezseniz ezilirsiniz. Her genç Kürt bu güce yazılmaya ve anayurtlarını korumaya hazırlanmalı.” (BBC)
Kürtçenin Suriye tarihi, Türkiye tarihine çok benziyor. Fransız iÅŸgalcilerden bağımsızlığını Türkiye Cumhuriyeti’nden 23 yıl sonra elde edebilen Suriye Arap Cumhuriyeti’nde Kürtçe uzun süre ÅŸiddetle yasaklanmış, hâlâ da Türkiye’deki kadar serbest görünmüyor.
Herhalde orada da birinin çıkıp 2087’yi hedef ilan ederek Selahaddin Eyyubi El-Kurdi’nin Haçlıları nasıl püskürttüÄŸünü hatırlatması kimseyi ÅŸaşırtmayacak. Aslında Kuzey Koreli bir ressama ait ÅŸu Eyyubi tablosu böyle bir deneme – fakat Suriye’de bu ideolojik deneme baÅŸarısız olmuÅŸ görünüyor. Zor bir dönemdeyiz.
Yanlışlar herkeste dizboyu.
 *
Fakat ilginç olan bir ÅŸey daha var. Türkiye’nin dış iliÅŸkileri, tam da mevcut yönetimin reddettiÄŸi 1940’lar CHP’si dönemindeki durumuna, dönmüÅŸ durumda. Ömer KürkçüoÄŸlu, 1972 yılında Türkiye’nin Arap Orta DoÄŸusu’na Karşı Politikası (1945-1970) adlı kitapta ÅŸöyle yazıyor:
“1945-46’da Sovyet tehdidi karşısında Batı ittifakına yönelen Türkiye, bu sıralarda Batı’yla bağımsızlık mücadelesine devam etmekte olan Arap ülkelerinden ister istemez ayrılmış oluyordu.”
1946 yılında Suriye’nin bağımsızlığını tanıyan Türkiye, 1947 yılında Ürdün kralını ağırlıyor. Bu olumsuz karşılanıyor:
“Suriye basını, Türkiye’nin İngiltere ile iÅŸbirliÄŸi halinde bir ‘doÄŸu Bloku’ kurmak düÅŸüncesinde olduÄŸunu, bu ÅŸekilde Orta DoÄŸu’da İngiliz nüfuzunun devamına yardım etmek ve bölgedeki Arap ülkelerinin bağımsızlığı önüne engeller dikmek istediÄŸini ileri sürüyordu. SavtaÅŸÅŸaab gazetesi ÅŸöyle yazıyordu: ‘..Türkiye’nin Birinci Cihan Savaşı’ndan sonra kendisinden haksız olarak alınmış kendi vilayetleri saymakta devam ettiÄŸi Arap memleketlerinde Osmanlı Emperyalizminin ihyasını hazırlayan DoÄŸu Blokunun ihdası projesi … entrikaların baÅŸlıcasını teÅŸkil etmektedir.’ Uzun ve devamlı bir mücadelenin mahsulü olan müstakil Suriye Cumhuriyeti, İngiliz ve Türk komplolarına bütün kuvvetleriyle karşı gelecektir.”
Yani Büyük OrtadoÄŸu Projesi daha o vakitte sözkonusuymuÅŸ ve eÅŸbaÅŸkanı da İsmet İnönü sayılıyormuÅŸ. Tarih gerçekten sarmallı bir ÅŸey.
—–
* Basında yer alan, video film kaydı da bulunan 2071 açıklaması partinin internet sitesindeki tam konuÅŸma metninde yer almıyor.

