Fransız felsefeci Paul Ricoeur’un Çeviri Üzerine adlı kısa bir denemesi, çeviribilimci Sündüz Öztürk Kasar‘ın çevirisiyle Yapı Kredi Yayınları tarafından yayımlandı. Kitap çok kısa, 60 sayfalık bir kitap; ana metin kırk sayfa kadar – çevirinin olanakları ve olanaklı olması üzerine, çekici gözlemler içeriyor. Bir filozofun çeviri üzerine düÅŸünmesi, verimli bir düÅŸünmeyi besliyor. Ayrıca çevirmenin hazırladığı, 4 sayfalık Fransızca-Türkçe bir terimce var kitapta.

Ricoeur’un, bir baÅŸka düÅŸünür Antoine Berman’dan aktararak konu ettiÄŸi “çeviri arzusu” denemenin belki de doruk noktasını oluÅŸturuyor. Åžöyle diyor Ricoeur:

“KuÅŸkusuz bir zorunluluk vardır: ticaret yapmak, yolculuk yapmak, pazarlık yapmak hatta casusluk yapmak istiyorsak ister istemez baÅŸkalarının dilini konuÅŸan aracılara gereksinim duyarız. Yararlılığa gelince, o da açık seçik ortadadır. Yabancı diller öÄŸrenmekten tasarruf etmek istiyorsak, çevirilerin var olmasından pek de mutluluk duyarız. Sonuçta, hepimiz bu sayede trajedilere, Platon’a, Shakespeare’a, Cervantes’e, Petrarca ve Dante’ye, Goethe ve Schiller’e, Tolstoy ve Dostoyevski’ye ulaÅŸtık. Zorunluluk, yararlılık, tamam! Ama daha esaslı, daha derin, daha gizli bir ÅŸey var: çeviri yapma arzusu.” (s. 30)

Ricoeur daha sonra, “Bu çeviri tutkunları duydukları arzudan ne beklediler?” diye sorarak devam ediyor. Sahi, ne bekliyorlar?