Yeni Åžafak gazetesi 59 kupon karşılığında, ReÅŸit Haylamaz imzalı bir Hz. Muhammed biyografisi dağıtıyor. Işık Yayınları tarafından yayımlanan kitabın yazarının daha önceki kitapları arasında, “Organ ve Doku Nakli,” “Türkiye’de Domuz GerçeÄŸi,” “Dillerdeki Müjde,” “Hazreti AiÅŸe” gibi kitaplar yer alıyor.

Bu kitapta “Hılfül Fıdül” adıyla geçen cemiyetin kuruluÅŸu “insan hakları açısından bir devrim” olarak anlatılıyor:

“Ficar SavaÅŸlan ve Hılfü’l-Fudül

Hemen her hareketiyle diÄŸer akranlarından ayrılan Efen­diler Efendisi, artık yirmi yaÅŸlarına gelmiÅŸ ve her haliyle Mek­kelilerin takdirini kazanmıştı. GeliÅŸmeler karşısındaki duruÅŸu ve sonuçlan itibariyle ortaya koyduÄŸu yorumlan dikkatle izle­nir olmuÅŸ, kararlarındaki isabet sebebiyle müracaat kaynağı haline gelmiÅŸ ve bugüne kadar ortaya koyduÄŸu çizgi vesile­siyle yavaÅŸ yavaÅŸ kendisine, en güvenilir insan manasında ‘el­ Emin’ denilmeye baÅŸlanmıştı. ..

Hılfü’l- Fudül

Bu arada Mekke’de, beklenmedik bir geliÅŸme daha yaÅŸa­nıyordu; yine haram aylardan birinde adamın birisi, henüz güneÅŸin yeni doÄŸmaya baÅŸladığı bir zaman diliminde Ebu Ku­beys dağına çıkmış, avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Belli ki, önemli bir hadise, yine huzuru kaçıracak bir olay vardı. Çok geçmeden etrafında büyük bir kalabalık toplanıvermiÅŸti. Ça­resizlik içinde kıvranıp duran ve her ÅŸeyini yitirmiÅŸ olmanın sancısıyla sinir küpü haline gelen bu adama ilk yaklaÅŸan yine, Efendimiz’in amcası Zübeyr oldu. Yanına yaklaÅŸtı ve:

“Sana ne oldu, bu kadar öfkenin sebebi ne,” diye sordu.

Hz. Muhammed Hira Dağı'nda. Nikolay Rerih, 1932

Adam çok dertliydi. Kendisini dinleyecek birilerini bul­ma ve bu vesileyle derdine çare bulabilme ümidiyle konuÅŸma­ya baÅŸladı. Özetle, KureyÅŸ arasından As İbn Vail, bu adamın getirdiÄŸi mallan elinden almış ve malların bedelini, aradan yıllar geçmesine raÄŸmen ödemiyordu. Bugün-yarın derken oyalamış ve ÅŸimdi de borcunu inkar edip açıktan ödemeye­ceÄŸini ilan etmiÅŸti. Birilerinin araya girerek alacağını tahsil konusunda yardım etmelerini talep etmiÅŸ, onlar da bu iÅŸe bulaÅŸmak istememiÅŸlerdi. Anlaşılan, durup dururken kimse başının belaya girmesini istemiyordu. O da, ‘bir umut’ deyip tek çareyi buraya çıkıp durumdan herkesi haberdar etmekte bulmuÅŸtu.

Durumu netlik kazanıp da ortada bir zulüm olduÄŸu tescil edilince, vicdan sahibi olan Mekke ileri gelenleri, yaşının ol­gunluÄŸu ve Mekke’deki konumu itibariyle Abdullah İbn Cüd’­an‘ın(84) evinde bir araya gelecek ve bu türlü durumlarda maz­lumun hakkını zalimden alarak adaleti tesis edeceklerine dair aralarında kalıcı bir söz vereceklerdi. İnsan haklarının hiçe sayıldığı, güçlünün haklı görülüp zayıfın da sürekli horlandığı cahiliye döneminde bu hadise, devrim niteliÄŸinde bir adımdı ve İnsanlığın İftihar Vesilesi Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) de, bu adımı atanlar arasındaydı.(85)

Toplantı dağılırken artık herkes ÅŸunu çok iyi biliyordu:

Bundan böyle Mekke’de, kendi ailesinden veya dışarıdan bir baÅŸkası tarafından zulme maruz kalan herkesin muhatabı bu meclisti. Kabile gücü, ÅŸeref ve konumuna bakmadan adil bir deÄŸerlendirme yapılacak ve zulmü yapan kim olursa olsun gi­dilip ondan, mazlumun hakkı talep edilecekti.

İlk uygulama da, tabii olarak Ebu Kubeys dağında ortalığı ayaÄŸa kaldıran Zebidli mazluma ait olacaktı. Hep birlikte As İbn Vail’in kapısına dayanmış, adamın hakkını talep ediyor­lardı. Karşısında Mekke ileri gelenlerinin ittifak ederek hak talep ettiklerini gören As İbn Vail, kaçacak bir zemin bulama­yacak ve istemeyerek de olsa Zebidli zatın alacağını geri vere­cekti.

Artık Efendiler Efendisi Mekke’ de, parmakla gösterilen, müracaat kaynağı bir ‘Emin’di. Bu sıfat, O’na yakıştığı kadar hiç kimseye yakışmamıştı ve bunu, içinde yaÅŸadığı toplum it­tifakla O’na layık görüyor ve isminden daha çok artık, O’nu bu sıfatla çağırıyorlardı. En yaÅŸlı, tecrübeli ve bilge insanların arasında O’nun kapısı da aşındırılmaya baÅŸlanmış ve O’na, sosyal statünün kendiliÄŸinden takdir ettiÄŸi kalıcı bir statü ve­rilmiÅŸti.

—

Nikolay Rerih, 1938

(84) Abdullah İbn Cüd’an, cömert bir insandı. Bu toplantıda da mükellef bir sofra tertip etmiÅŸ ve Mekke ileri gelenlerine güzel bir ziyafet çekmiÅŸti. İyiliÄŸe me­yilli ve olgun bir insandı. Hz. AiÅŸe validemizin amcası, Züheyr’in de babasıy­dı. Bu sebeple AiÅŸe validemiz bir gün, “Ya Resülallah! Åžüphesiz İbn Cüd’an yemek yedirir, misafire izzet-i ikramda bulunurdu; bütün bunlann ona, kı­yamet gününde bir faydası olacak mı?” diye sormuÅŸ ve Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) de, “Hayır. Çünkü o, bütün bunları yaparken bir defa bile, ‘Rabbim, ne olur din gününde benim hatalarımı temizleyip affeyle!’ diye­medi.” cevabını vermiÅŸti. Bkz. Müslim, Sahih, 1/196 (214)

(85) Yıllar sonra bu hadise yadına düÅŸtüÄŸünde, “O gün, Abdullah İbn Cüd’an’ın evindeki sözleÅŸmeye ben de ÅŸahit olmuÅŸtum. Benim için o, vadi dolusu kır­mızı develerden daha hayırlıdır. Vallahi de ben, ÅŸimdi de böyle bir gayret için davet alsam, tereddüt etmez, bu davete icabet ederim.” buyuracaktı.”