Åžairler KardeÅŸleri Hrant Dink İçin AÄŸlıyor

Türkçe’nin 73 ÅŸairi, 19 Ocak günü sinsice, korkakça iÅŸlenen organize bir suikaste kurban edilen kardeÅŸleri, cesur aydın, iyi gazeteci, mükemmel hayat arkadaşı, baba, dede ve Türkiye’nin iyi kalbi Hrant Dink’in ardından dizelerini buluÅŸturdu.
“Yetimler Ağıdı”, kardeÅŸliÄŸin, eÅŸitliÄŸin, özgürlüÄŸün övgüsü; susturulmaya karşı koyan Türkiye’nin, faÅŸist katillerden korkup sinmeyen yurttaÅŸların, tarihiyle yüzleÅŸmekten çekinmeyen berrak zihinlerin kederli ve ama teslimiyetten son kertede uzak sesi, acı ile karılmış gür fısıltısıdır.

yetimler ağıdı

bunu sana nasıl söylerim
hata benim günah benim suç benim

dünyalar içinde dünyalar sevgilim
ateÅŸten çıkardım baktım uzunca kendimdi
bir de başımın üstünde yok bir ülke; kendimdi
dilim yola düÅŸtü pupa yelken pınarlarım yas içinde, hey hey
yüzümde kan kalmadı kuraklık can alıyor bir yandan, dan!

bir travmam var kenarı hâreli
yine hâreli geçti yine zulüm beni

meydan başaklarım kanıyor
uzun bir yürüyüÅŸüm ben; bakın
anlarsınız yol yorgunu gözlerimden
ÅŸiircebimden beslenen tedirgin güvercin
dayamış gagasını yavrusununkine

eyvah ki hrant, bir vakitte
göÄŸerçinleri yemlemiÅŸti, seninki!

kanı gördük okul dönüÅŸünde ders kitaplarında
seslere karşı çok ilgiliyiz de ondan seslerden olur ölümümüz
sonra büsbütün çıkarız raydan, her vagon kendi cehennemine
kalbimiz doludizgin, kimse avutmasın içimizdeki tren düdüklerini

toprak insana gömülüyor, bodina da öldü
sınırlar biraz daha kırmızı

bütün karakamuları alaÅŸağı eden bir bun
bir bayraktın düÅŸtüÄŸün yerde patikalar’ın açtığı
bir kısrağın tayını emzirme sesiydi soluğun
ÅŸimdi çığ gürlemesidir aÅŸan zamanı

bembeyaz tırnaklarla kazdığı o görülmedik arkta
kan ve gözyaşının birbirine deÄŸmeyen ortaklığı

yattım yere bakıyorum toprağın hisli eşitliğine
sular sınırları pasaportsuz geçer
asıl azınlık yerkürenin kendisidir
tek millet, gökyüzüdür ölürken yürekli düÅŸünüldüÄŸünde

çan ve ezan arasına gerili mahyada
acıyı dengeler yazı: ah-ya!

orda hrant, başı dumanlı ararat’ta
ırağı bilmez bir yağız atla vardı oraya
hrant ki, külü bile nemlendirir çorak dünyayı
yine de her damlada ürperir yaÅŸlı ararat

ne değişir hayatla karşılaşsan
hemen yanında arkadaşın ölüme gülerek bakıyorsa

gözün arkada deÄŸildi, içerideydi a hrant! gözüm
içerdeydi ve sözcükler – ki onlardı ve öldüren idi
ürkekliÄŸin ürperdi karardı boz güruhun
yırtık tabanaltından kaçtı güvercin ruhun

yaslandığım duvarın uğultusuydun
beni sessizlikle açıklayan

hüznü giydiÄŸin pabuçlarında bin ahhh!
içini delmiÅŸ kuzeyli bir rüzgârın
erguvan kalbine kuzu’layan bir güvercin
beykoz iskelesinde karaya vuruyor göçebe

aÄŸarmış bir gül var yakamda
içimizdeki bahçelerden goncası

bir yağmur kenti ne kadar ıslatır?
– kanın insanı ıslattığı kadar ancak!
neden ayakta ölür aylar?
– kim bilir!

ölümün yüzüne gülüyorsun
bedenin kurÅŸun geçirse de

kanamasın yaprakları güllerin
üÅŸüyen sular ırmakların tenine karışsın
akımını vurdular sözcüklerden kurulu fırat’ın
beyaz bere bile aÄŸlar çamurun iÅŸine

iki damla göz yaşı düÅŸtü vurulunca sen
pülümür’ün yaÅŸsız kadınının gözlerinden

oysa küçük bir çocuktum ben de tren raylarında
bozuk para gibi ezilen, hiç gelmeyecek sandığım baba
duydu mu mersinli balıkçı cemal, yaÄŸmurun yaÄŸdığını
ölümsüzlük denizine sabaha karşı?

fazlasıyla geciktin, suyu dinle, aynayla ödeÅŸ, topraÄŸa dokun
buluÅŸmayı bil kemik fırtınasında; sancınla yüzleÅŸ

ÅŸeytan tiryakilerinin sivilcelerindeki irin,
ey! kulak zarımı kanatan antik öfke
topla köpek diÅŸlerini, düÅŸlerini çektir ve git!
ölüm saklar ölümsüzlüÄŸü yaÅŸamın bildik türküsünde; hrant dink’i de

zehrini yağmalar karanlık
sis peçesine çakılı çöller

affet! yoksulduk, ezilmiÅŸtik; aval aval seyrettik mülk talan kavgasını
kan revan içinde söktüÄŸümüz hayatlar, sözde ÅŸanlar sundu bizlere
korkumuz kutsaldı gölgemizden, gönüllü kurÅŸun olduk düÅŸ kırımında
sesimizi linç tutup, kazıdık vicdanı, altın ve gümüÅŸ kakmalı hançerlerle

bu kez çatlak bulunca suyunu, yasaklandı
ikinci emre kadar dökmek zehirli kanı

ne cehennemi ne cenneti
gurbeti de sılası da içindedir insanın
ömrümüzün biriktirdiÄŸi onca kavram ve sözcük
şimdi işgal altında

son pankart sokakta gerili birazdan polis kesip atacak
hepimizin ölümü en küçüÄŸümüzün elinden olacak!

ah ile eyvah ile geçiyor zaman
dönsek kardeÅŸliÄŸimizi kutsayacak ardımızdaki kan
vart’a gül demiÅŸler, aÄŸlayan kim
iki kalp, iki zehir, yüz yıllık birikim

bin dereden kanla dolmuş kuyuları hep ıslak
sen, ben, hrant… bu toprak püskürtüyor sevgimizi

artık kış çiÄŸdemleriyle anacağız seni
onlara kanınla, terin karıştı
yüreÄŸindeki tohumlar
rüzgârlı sözcüklerle girecek türkülere

kırık bir zamanda uçan güvercin
üzgün tutar aÄŸzındaki zeytin dalını

sen dostumdun benim gülünce güneÅŸler açan
bulutlara rüzgâra asarım suretini her akÅŸam
her akşam bir mektup yazarım ararat kadar
unutmadım bırakıp giderken söylediÄŸin sözleri

günler mi aÄŸdı, ah, sular mı boÄŸuldu
sisten kapılar mı var ÅŸehrin gözlerinde

göÄŸüslerinin arasını ÅŸiirlerle süsledim hayatın
aranızdan geçerken incinmeler düÅŸtü payıma
güvercin kapaklandığında, yüzüm albatros ve yaÄŸmur
borandır, bahardır, uzar sakallarım çıtırtılarla mavi

kuÅŸların sabahından geçelim hrant
çiçek tozları havalansın göklerimizden

zalimin gecesi mazlumun gecesiyle birdir
ve daha uzundur zulme karar verenin gecesi
bu yüzden sesini düÅŸürmüÅŸ kaldırımlar leylak
kırmızı, kanla gül arasında gidip gelirken kanı çekilmiÅŸ yaprak

ışık bilir vuracağı yüzü, konacağı kalbi
güvercin, toprağın düÅŸüne kanat

kimi ölülerin ayakkabısı delik
ve sakalları saklanmış ertesi güne
kimi silahlı çiçek taşır öldürdüÄŸüne
bayraÄŸa sararlar gözsüz yüzünü
çorabını dikerler suç kime

ak bir güvercin kanıyla çiziyor ölümünde
ölümsüzlüÄŸün resmini
çocuksu, muzip, yakışıklı
yüzün ki

canlar içinde bir can
kanlar içinde altı milyar insan!
ve onlar vurdukça sana, alışkanlıklarımız çözülüyordu böylelikle
küçümsediÄŸimiz yollar açılıyordu önümüzde
güvercinlerin dudaklarındaki sıcak rüya, korkularımızı dolduruyordu

dilini susarken anlıyordum, konuşurken
birden kendimi bir kardeÅŸ çavlanında bulurken

çatılara konan kırmızı
güvercinin bıraktığı vedayı büyütüyordu
gölgesi ansız çekilen bir aÄŸaç gibi yıkılırdım
bir elim ötekini tutmasaydı

o ki bir fincan tuz istemişti yalnızca komşudan
ÅŸimdi tuzlu bir nehir akıyor kalan ömürler arasından

ÅŸimdi kim
bu uzak diyen
diyen bu yalan
bu burkulan ruhun üÅŸümesiyle kardeÅŸliÄŸin
ÅŸu kurÅŸun dökülmüÅŸ zaman

bir ölüm ÅŸiirine eklensin diye
gövdesiyle yazmıştı son dizeyi

sürgüne okunmuÅŸ arguvan havası; ki kan
yüzünü acıya dönmüÅŸ duduk, ah! gasparyan
unutulmuÅŸ; ötekinin cenneti deÄŸil miydi her insan
kim yırttı vicdanımızı, sevgimizi kim düÄŸümledi

kaç bin kerre öldük seni
seni öyle sevdik, bağışla bizi

bu evleri borçlu olduÄŸumuz taÅŸ ustaları
yürüyecek. anı: hiçbir ÅŸey kalmadığında
su inceliÄŸiyle gülümseyen günahsız kan
masum yüzünün görüntüsüdür dağılan

kan kabuğun altında fokurduyor yeniden
usanmış acısını sokakta gezdirmekten

şairleri dinlemek lazım: kabuk, su, tir, naz-
bir nar ki kırılınca hikâyemiz olacak
hadi ölümü tuzlayalım sonsuz deniz
hrant’tan sonra kokmasın bari ülkemiz

aslında ne türk’üz, ne kürd’üz, ne ermeni’yiz
öyle bir “baba”mız var ki hrant, hepimiz yetimiz!

A.Hicri İZGÖREN, Adnan SATICI, Ahmet ADA, Ahmet GÜNBAÅž, Ahmet TELLİ, Ahmet UYSAL, Akif KURTULUÅž, Altay ÖKTEM, Altay Ömer ERDOÄžAN, Arif DAMAR, Asuman SUSAM, Ataman AVDAN, Aydın ŞİMÅžEK, Betül TARIMAN, Bilsen BAÅžARAN, Bülent GÜLDAL, Celal SOYCAN, Cezmi ERSÖZ, Cihan OÄžUZ, Dinçer SEZGİN, Enver Ercan, Fadıl ÖZTÜRK, Fergun ÖZELLİ, Fuat ÇİFTÇİ, Gonca ÖZMEN, Gülten AKIN, Gültekin EMRE, Halim ÅžAFAK, Halim YAZICI, Haydar ERGÜLEN, Hayri K. YETİK, Hüseyin PEKER, Hüseyin YURTTAÅž, İlhan TÜLMAN, İlker İŞGÖREN, İ.Mert BAÅžAT, Kadir AYDEMİR, K. İSKENDER, Mahmut TEMİZYÜREK, Mavisel YENER, Mehmet ATİLLA, Mehmet Can DOÄžAN, M. Mahzun DOÄžAN, M. Mazhar ALPHAN, M. Sadık KIRIMLI, Mehmet SARSMAZ, Mehmet Mümtaz TUZCU, Metin CENGİZ, Metin KAYGALAK, Mustafa ÖZTURANLI, Muzaffer KALE, Namık KUYUMCU, Nesimi ADAY, Nevzat ÇELİK, OÄŸuzTÜMBAÅž, Olcay ÖZMEN, Onur AKYIL, Orhan ALKAYA, Özkan SATILMIÅž, Özlem SEZER, Pelin Batu, Rahmi EMEÇ, Salih BOLAT, Sedat ÅžANVER, Selim TEMO, Sennur SEZER, Sina AKYOL, Tarık GÜNERSEL, TuÄŸrul KESKİN, Turgay GÖNENÇ, Veysel ÇOLAK, Yunus KORAY, Yücelay SAL, Zeynep UZUNBAY