Ragıp Zarakolu’nu çoÄŸu kimse tanımaz, tanıdığını sanır. Onu tanımak için AyÅŸe Zarakolu’nu tanımış olmak, eÅŸiyle birlikte onu Belge Yayınları’nda görmüÅŸ olmak gerekir. Kitapların arasında. Bu da yetmez. Çevirilerini bilmek gerekir. Ayrıca yayımcılık serüvenini, baÅŸtan sona bilmek gerekir. Bunları da bilmek yetmez, içinde yer aldığı gazeteleri, dernekleri tanımak gerekir.
Benim bunların bazılarını yapabildim. 1991 ya da 1992 yılında, daha ilk çeviri denemelerimden birini, Rus Devriminde AnarÅŸistler adlı kitabın çevirisini ondan almıştım. Kitabın bir kısmını çevirdim, sonra bıraktım. Bir kitabı daha, sanırım, Lawrence Durrell’ın Acı Limonlar‘ını, yine alıp bir miktar çevirmiÅŸ, bırakmıştım. 20 yaşındaydım, hiçbir ÅŸey anlamıyordum çeviriden – ya da bugün anladığım ÅŸeyi anlamıyordum. Ne konuÅŸtuk, nasıl aldım, nasıl verdim, güler bir yüz dışında bir ÅŸey hatırlamıyorum.
Ragıp Zarakolu’nun daha önemli, en önemli baÅŸarısı Yılmaz Öner’i yayımlamasıdır. Abartarak söyleyelim: Badiou’yu da, Jijek’i de, Deleuze’ü de cebinden çıkartacak filozofu. Ve özgün yorumcu-çevirmeni. Onu uzun yıllar desteklemiÅŸ olmasıdır. Bunu yaptıktan sonra baÅŸka bir ÅŸey yapması gerekmezdi.
Ama daha çok ÅŸey yaptı.
Ekim ayının başında oÄŸlu Deniz’i tutuklamışlar deniyor, ayın sonunda da onu tutuklamışlarmış.. hâlâ da tutukluymuÅŸ.
Emin değilim doğrusu. Artık onlar serbest bırakılıyor, biz tutuklu kalıyoruz gibi geliyor.
F tipi bir cezaevinde.
