Türkiye’de, iki kutuplu dünya hiç dağılmamış ya da zaten hiç olmamış gibi bir hava hakim; sanki hep tek kutuplu dünyadaymışız gibi. Her ideoloji geçmiÅŸten günümüze kesintisiz bir hat çiziyor, pürüzsüz, sürekli aynı çizgide ilerleyen bir dünya, bir Türkiye tasvir ediyor. Ama öyle deÄŸil, dünya iki kutupluydu ve ÅŸimdi süper-devletler arasında karmaşık kutupluluk kaosunu yaşıyoruz.
Çeviri tarihine bakmak bu açıdan oldukça aydınlatıcı: ideolojiler, çevirdikçe kendilerini yaratıyorlar; belki de birçok özelliklerini çeviri yoluyla edindikleri için, kolayca kesintisiz bir tarih tasarlayabiliyorlar, üzerlerinden eski çevirileri atıp yenilerini yapıyorlar. Kimbilir.
AÅŸağıda, iki kutuplu dünyada, hem Sovyet egemenliÄŸini hem de Amerikan egemenliÄŸini reddederek, İslami dünya görüÅŸü çerçevesinde çözüm önerisi getirmiÅŸ, Mısır’da, Hizbullah hareketinin oluÅŸumunda etkili olduÄŸu söylenen Müslüman KardeÅŸler’in kuruluÅŸunda da büyük ölçüde etkili olmuÅŸ olan Seyyid Kutup’un “İslâm ve Kapitalizm Çatışması” adlı kitabının 1967 tarihli kapağı yer alıyor. Kitap Konya’da basılmış, mütercimi “Mustafa Uysal, Konya Merkez Vaizi.”

seyyidkutupkapak.jpg

Arka kapakta kitabın yayınlanma amacı belirleniyor: “müslümanları mücadeleye davet etmek.” Arka kapak yazısında, ayrıca, Seyyid Kutup’un iki kutuplu dünyada tarafsız, bağımsız bir yol çizmeyi savunduÄŸu belirtiliyor.

seyyidkutupkapak2.jpg

Günümüz açısından kitabın birçok ilginç yanı var, fakat yakın zamanlarda yapılmış bir belgesel filmde, genel olarak Seyyid Kutup’un ve özellikle bu kitapta geçen bir kısmın anılıyor olması özellikle önemli. Belgeselin adı “Kabusların Gücü” (The Power of Nightmares). BBC’de, üç bölüm halinde yayınlandı. Genel olarak, uygarlıkların çatışması fikrinin, komünizm tehdidi fikrinin yaratılması süreçlerini, İslam ülkelerinde geliÅŸen terör hareketlerinin Sovyet karşıtı harekete baÄŸlı kökenlerini ve bu çerçevede neo-muhafazakarlığın yükseliÅŸini ele alıyor. Neo-muhafazakarlığın (neo-con’lar) iki kutuplu dünyaya uzanan kökenlerini saptarken, o dönemde komünizm tehdidi mitinin, sonraki dönemdeyse müslüman terör mitinin yaratıldığını ve bu her iki mitin de Amerikan yönetiminin aynı kadroları tarafından yaratıldığını belirliyor. Çok ilginç bir saptamayla, tam da refah toplumunun yerleÅŸmeye baÅŸladığı noktada, Amerika’da iki ayrı dünyadan gelen, iki ayrı neo-muhafazakar düÅŸünürün ortaya çıktığını söylüyor: Leo Strauss ve Seyyid Kutup. Leo Strauss, refah toplumunun Amerikan halkının öz deÄŸerlerini yitirmesine neden olduÄŸunu düÅŸünüyor; aynı tarihte, Mısır’dan Amerika’ya staj için gelmiÅŸ olan Seyyid Kutup da refah toplumunun kendi halkını, İslam’ı öz deÄŸerlerini yitirmesine yol açacak ÅŸekilde etkileyeceÄŸini düÅŸünüyor. “İslam ve Kapitalizm Çatışması” adlı kitapta, bunun çerçevesini çizdiÄŸi bölümde, bir partide “baby, it’s cold outside” adlı ÅŸarkıyı dinleyerek dans eden gençleri konu ediyor. Belgeselin ikinci bölümüne yapımcılar bu adı vermiÅŸ. Belgeselde Kutup’un Mısır’a dönmesi, burada Müslüman KardeÅŸler’in kuruluÅŸuna yol açan süreci baÅŸlatmasından El Kaide’nin tıpkı Komünizm Tehdidi gibi bir sahneleme olduÄŸuna dek, baÅŸka birçok konu ele alınıyor.
*
Åžimdi Türkiye’deyiz. Neo-muhafazakarlık dolu dizgin ilerliyor. ÇoÄŸu kez, milliyetçilik adı altında tartışılan ÅŸey, muhafazakarlığın yükseliÅŸi. Fakat bu muhafazakarlığın karmaşık bir baÄŸlamı var: yerli sermayenin farklı gruplarının, farklı ticari alanlar ve yeni kanallar belirleyerek küreselleÅŸmeye katılmaya çabaladığını görüyoruz; küresel muhafazakarlıklarla ortaklıklar çok deÄŸiÅŸik kanatlardan geliÅŸiyor, bilinen ideolojilerin içeriÄŸinin boÅŸaldığını, her birinin bu ağır paylaşım mücadelesinde aracı olduÄŸunu görüyoruz. Bu açıdan Seyyid Kutup düÅŸüncesinin sürekliliÄŸini izlemek anlamlı olabilir.
Seyyid Kutup için 2006 Eylül’ünde, İstanbul’da bir “Åžehadetinin 40. yılında Seyyid Kutub” sempozyum düzenlendi. İstanbul’un metro duraklarına, otobüslerine duyuruları asılan bu geniÅŸ çaplı sempozyum büyük ilgi gördü. Burada en çarpıcı olan ÅŸey, sistem muhalifi bir düÅŸünür için hazırlanan sempozyumun duyurularının resmi düzlemde yer alabilmesiydi. Bu en az, grotesk bir Lenin ya da Stalin sempozyumu için hazırlanan duyuruların metroya, otobüslere, sokaklara asılması kadar ÅŸaşırtıcı bir ÅŸeydi. Yani ya ideolojinin tükenip içerikten yoksun simge halini aldığını gösteriyor, ya da yeni bir ideolojik mücadele içinde olduÄŸumuzu.
Her koÅŸulda, tam olarak ne olduÄŸunu söylemenin güç olduÄŸu bir ortamda, “Kabusların Gücü” belgeselini izlemekte yarar var. Bu belgeselin tamamı ve senaryo metni internetten izlenebilir. Belgeselin çarpıcı bir yerinde, Bin Laden’in bir gösteri olduÄŸu apaçık görülüyor. Bin Laden kameranın bir çekiminde çevresi korumalarla çevrili, sanki bir saldırıdan, kuÅŸatmadan çekilir gibi görünüyor; daha geniÅŸ açıyla çekilmiÅŸ bir baÅŸka çekimde, bu gösteriyi sahneledikleri yerin çevresinde kimsenin olmadığı, ıssız bir yerde oldukları ve dışarıdan gelen silah seslerini kendilerinin yarattığı görülüyor. Aralarında Robert Fisk’in de yer aldığı gazetecilerin Bin Laden’in ve El Kaide’nin varlığı konusunda tereddüt etmediÄŸi düÅŸünülürse, bu oldukça çarpıcı bir sahne. Etkin yönetim konumlarında olan herkesin dünyayı istediÄŸi gibi gösterebileceÄŸini tartışmak gereksiz; fakat aynı zamanda, göstere göstere istedikleri gibi bir dünya yarattıklarını fark edersek, durum ürkütücü bir hal alıyor.
*
Seyyid Kutup’tan 1967’de yapılan bu çeviri, ve genel olarak Kutup düÅŸüncesi artık oldukça farklı baÄŸlamlara yerleÅŸti. 1990’lara dek ciddi bir sistem, kapitalizm ve Batı karşıtlığıyla yüklü olan muhafazakar düÅŸünce, iktidara ilerledikçe muhalifliÄŸini bıraktı, dönüÅŸtürdü. Dünya sistemi, her yerde muhalefeti altüst ediyor ve hayatı muhafazakarlıkların çatışma mekanı haline getiriyor. Özgür insan, toplumsal, gelecek hayali olan insan yerine ÅŸirket ve cemaat insanları, günlük hayatı çalışma saatleri ve cemaat toplantılarıyla belirlenen bağımlı insan tipi yaygınlaşıyor. Bu açıdan Konya’da ve Türkiye’de 1967 yılında, Seyyid Kutup çevirileri okumuÅŸ olanların, bugün nerelerde, neler yapıyor olduÄŸunu merak etmek ilginç sonuçlar doÄŸurabilir.

EKLER

1960’ların İslami çevirilerine iliÅŸkin iki ilginç yazı:

“60’lı yıllar İslamcı düÅŸüncenin önde gelen entelektüellerine ait eserlerin tercüme yoluyla Türkçeye girdiÄŸi bir dönem olacak ve bu durum İslamcı düÅŸüncenin yerlileÅŸmiÅŸ ve millileÅŸmiÅŸ bir biçiminin oluÅŸturulmasını da zorunlu kılacaktı. Milli birlik ve bütünlüÄŸün korunmasındaki önemli unsurlardan biri olarak görülen din olgusunun, Mevdudi, Seyyid Kutup, Hasan El-Benna gibi İslamcı düÅŸüncenin teorisyenlerinin oluÅŸturdukları evrensel çizgiden daha milli bir çizgiye oturtulması da bu dönemde MTTB’nin üstlendiÄŸi önemli iÅŸlerden biri olacaktı.” (Mehmet Ali Gökaçtı, Radikal, “Milli Türk Talebe BirliÄŸi geri dönerken”)

“Vatan gazetesinin baÅŸyazarı Ahmet Emin Yalman’a 1952 yılında Malatya’da bir suikast düzenlenmiÅŸti. Eylemin planlayıcısı olduÄŸu söylenen ve Saatçi Musa adıyla bilinen Musa Çağıl’ı sizin çok iyi tanıdığınız söyleniyor. Bu doÄŸru mu?
Onu tanımayan yoktur. Hatta sadece Malatya’dan deÄŸil; Türkiye’nin neresinden olursa olsun Ankara’ya üniversite öÄŸrencisi olarak gelen herkes ya burs almak ya da yurt bulmak ya da kayıt yaptırmak için Saatçi Musa’dan yardım isterdi. Tabi ben 30 yıl öncesinden sözediyorum. Hatta o zaman adı sadece Saatçi deÄŸil, Saatçi ve Kitapçı Musa’ydı. Musa’nın o zaman Ankara’da İzmir Caddesi’nin köÅŸesindeki pasajda hem saat tamiri yaptığı hem de kitap sattığı bir dükkanı vardı. Dükkanda daha çok saÄŸcı cenahın okuduÄŸu kitaplar bulunurdu. O küçükücük dükkanda isteyen kitapları satın alır, isteyen de orada oturur okurdu. Böyle enteresan bir yerdi.
Yalman suikastinin asıl faili Hüseyin Üzmez’dir. Saatçi Musa ise Üzmez’e yardım eden kiÅŸi olarak, yanılmıyorsam 7 -8 sene yatmış bir adamdır. Çıktıktan sonrada 12 derece gözlükleriyle saat tamirciliÄŸi yapmaya baÅŸlamıştır. Saat iÅŸi o kadar ince bir iÅŸtir ki, o gözlüÄŸüne ayrıca bir ÅŸey daha takardı. Dükkanı ise bir siyaset ve edebiyat mektebi gibiydi.
Saatçi Musa’nın dükkanı yalnızca 16 metrekareymiÅŸ. Bu küçücük yerde kimleri tanıdınız?
Sezai Karakoç’tan Erkan Beyazıt’a, Cahit ZarifoÄŸlu’ndan, Nuri Pakdil’e, Kasım Özden Ören gibi o dönemin edebiyatçılarının büyük bölümünü ben orada tanıdım. Bugünün büyük politikacılarını da orada tanıdım. Korkut Özal’ından tutun, bugünkü Meclis’te bizim kuÅŸağımızdan milletvekillerini, örneÄŸin Turizm Bakanı Atilla Koç’la da orada tanıştım. Koç, o zamanlar sanıyorum İçiÅŸleri Bakanlığı’nda danışman ya da kaymakam gibi bir görevde bulunuyordu. Bugünün bakanları Zeki Ergezen de, Abdullah (Gül) Bey’de o dükkânın müdavimleri arasındaydı.
Benden önceki dönemlerde de (8. ve 9. CumhurbaÅŸkanları) Süleyman Demirel ve Turgut Özal’ın da oralara çok takıldığı söylenirdi. 1971 muhtırasından sonra sükünet dönemi gelmiÅŸti. Önce bürokrat sonra siyasetçi adamların bir kısmı ya Ankara ya Türkiye dışına çıkmışlardı. Yani piyasada yoktular. Saatçi Musa o ÅŸekilde fonksiyon icra eden bir adamdı. Dükkânı 3 – 4 kiÅŸinin oturacağı 5 – 6 kiÅŸinin de ayakta dolaÅŸarak sohbet ettiÄŸi bir yerdi. Neredeyse Türkiye siyasetinin havası o dükkânda solunurdu.” (Ahmet Erhan Çelik, TMSF BaÅŸkanı Ahmet Ertürk’le söyleÅŸi, Milliyet)

Power of Nightmares adlı etkileyici belgesel şu kaynaklardan izlenebilir: Information Clearing House ya da Internet Archive.

Belgeselin Bin Laden’in gösteri olduÄŸunu sergileyen kısmı Google Video’da yer alıyor:


Kutup’un kitabının 1991 yılında YaÅŸar Nuri Öztürk tarafından yapılmış ikinci bir çevirisi de var.

İngilizcedeki yazılışıyla Sayyid Qutb, Batı düÅŸüncesinde, Türkiye’de algılanışından farklı bir baÄŸlamda algılanıyor: günümüzde onun köktenci İslam’ın ideolojik temelini oluÅŸturan kiÅŸi olarak yorumlanması yaygın. Bu çerçeve için, Wikipedia’daki Sayyid Qutb baÅŸlığına ya da “Why Do Muslims Execute Innocent People?” (Denis MacEoin, Middle East Quarterly, 2006) gibi ÅŸaşırtıcı bir baÅŸlıkla yayınlanan yazılara bakmak yararlı olabilir.
Mehmet Faraç’ın, 2006 Kutub sempozyumuna ve düzenleyenlere iliÅŸkin yazdığı bir deÄŸerlendirmede 1960’larda yapılan çevirilere de deÄŸiniliyor.
AÅŸağıda Mustafa Uysal çevirisinden alıntılar yer alıyor (çevirmenin “baby, it’s cold outside” alıntısını İngilizcesiyle de vermiÅŸ olması ilginç, çevirinin imlâsına dokunulmadı):

İslâm hiç bir zaman içtimâi zulmü, zenginlerin yanlarında az bir ücret karşılığı çalıştırılıp ve köle muamelesi yapılması karşısında susmaz. Bilakis böyle haksızlıklarla mücadele edenleri muazzam bir ÅŸekilde destekler. Mevcut cemiyet ÅŸekli kadar İslâmdan bu derece uzak bir nizam düÅŸünmek imkânsızdır. Müslüman olduklarını söyledikleri halde bu çeÅŸit cemiyet sistemini kabul edenler, İslâm adına konuÅŸup normal göstermeye çalışanlardan daha büyük günahkâr olamaz. Islâmm bunlarla alâkası yoktur.
Yukardan beri izah etmeye çalıştığımız durumda olan bir cemiyetin yaÅŸaması ve devam etmesi mümkün deÄŸildir. Çünkü hiç bir tarafı insan kültürüyle baÄŸdaÅŸmaz. Her yönüyle dînin esaslarına ve ruhuna zıt olan, bütünüyle, asrın teknik icaplarına ayak uyduramamıştır. Bundan dolayıdır ki yaÅŸayacak ve yaÅŸatma imkânını saÄŸlayacak elemanları ve esasları yoktur.

YOLLARIN KAVÅžAK NOKTASI

Evet! mevcut içtimaî durumların yaÅŸaması ve devam etmesi imkânsızdır. Bunu, sadece muarızları deÄŸil, onu ayakta tutmak için çalışanlar bile anlamışlardır. Bilmemiz gerekir ki bu adamlar-idareciler-ahmak deÄŸillerdir. Bu durumda onlar bir cemiyetin kendi kendine kısa veya uzun zaman devam edemiyeceÄŸini bilirler. Bundan dolayıdır ki kısa veya uzun bir müddet zorla yaÅŸatabilmek için desteklemek mecburiyetinde kalıyorlar… Zaman zaman ceza kanunlarının, ÅŸümulüne girmeyen hadiseler için yeni yeni maddeler, ceza ÅŸekilleri ilave edilmektedir. Bütün içtimaî adaleti (sosyal adaleti) gerçekleÅŸtirmek için mücadele edenlerin hangi yolla ve hangi usulle olursa olsun sindirmek için yapıyorlar.
İdareciler, mevcut sistemin propagandası için ayrılan paralan durmadan artırıyor, kalemleri satın alıp, gazeteler çıkarıyorlar. Ellerinde bütün imkânları olan bu adamlar, bilhassa para kuvvetiyle korkutmak veya kandırmak suretiyle gizli, gizli çalışarak, derneklere ve mücadele eden kimselere karşı suikastlar tertip etmektedir.
İdareciler, zaman zaman içtimaî adaletten, evet içtimaî adaletten, fakir tabakadan ve fakirlerin hallerinin düzeltilmesinden söz ederek, çoÄŸu paÅŸa olan bu adamlar, sadece sosyal adalet için deÄŸil, kendileri ile de mücadele eden halkı uyutmak ve gerilen asabını teskin için bugünlerde yine sosyal adaletten, yeni maskeler takarak bahsetmektedirler. Bu paÅŸaların vazifesi sanki, kendi istirahatlarını temin, halkı aldatmak, uyutmak ve kendilerini de uyutmaktır. Fakat bunlara bütün uyarmalar hiç fayda vermemektedir. Mevcut nizam dîne, tarikata, hayata, kültüre, ekonomiye ve akıla taban tabana zıddır. Bunların müdâfaaları boÅŸ sözden baÅŸka bir ÅŸey deÄŸildir. Pek yakında müdâfaa ettikleri sistem tarihe karışacaktır.
Biz bugün yolların kavÅŸak noktasındayız. Hepimiz, bugünkü hâkim olan zihniyetin devam etmiyeceÄŸine inanmış, ittifak etmiÅŸ bulunuyoruz. Hattâ bu sistemi yaÅŸatma çabasında olanlar bile vaziyeti anlamış durumdadırlar. Ancak, bu rejimin getirilmesi düÅŸünülen, yeni nizam hakkında görüÅŸ ayrılığı vardır. Bu hususu iyi düÅŸünmek lâzımdır. Kendi kendini yahut idareciler ve müdâfîler tarafından, hergün biraz daha zayıflatılan, cemiyet ÅŸeklinin mutlaka deÄŸiÅŸmesi lâzımdır. Bugün ler hemde çok yakın.
Gerçek ÅŸudur ki, müslümanlar İslâm’ın gelmesi için sosyalistler, sosyalizmin, koministler, kominizmin gelmesini arzu etmekte ve bunun için çalışmaktadırlar. Mevcut rejim ise, her üçününde karşısında görünmektedir. Çünkü, bunlardan birinin iktidara gelmesiyle, kendisine hayat hakkı tanımıyacaktır. Mevcut nizam tabiî olarak ilk planda, dolanbaçlı yollardan gitmeksizin kominizmle mücadele yapıyor. Bazan iknaya, bazan da cezalandırdığı, İslâmın gelmesini arzu eden müslümanlarla da mücadele yapmaktadır. Fakat müslümanlarla yaptığı mücadele taktiÄŸi deÄŸiÅŸmektedir. Onları kuvvetli ve tehlikeli gördüÄŸünde cezalandırmaktadır. Åžayet müslümanlar İslâm’ın gelmesi için, vâaz ve hutbelerle mücadele ediyorlarsa, hükümet onlara aldırış bile etmiyerek, propaganda ve basın yoluyla sindirebilmektedir.
Sosyalizmi karşısında tehlikeli bir kuvvet olarak görmezse, ona hiç dokunmamaktadır. Åžayet onu kendisine karşı bir kuvvet olarak görürse, o zaman sosyalizmle de İslâm ve kominizmle mücadele yaptığı gibi, mücadele etmeyi zarurî görür.
O halde memleketteki mevcut nizam, bu guruptan birini, istismar ve ona sırtını dayamaktan kendini kurtaramayacaktır. Dolayisiyle bu rejimle sistemli, uzun ömürlü, seviyeli bir ÅŸekilde mücadele etmek lâzımdır. Bu mücadele kalemle, mevcut fikriyat ve sistemi teÅŸhir etmekle olacağı gibi, uÄŸrunda mücadele yapılan, fikrin etrafında toplanmak suretiyle, muntazam bir ÅŸekilde mücadele ile de olur. Batmakta olan vatan ancak böyle kurtarılır. Bu üçü (İslâm, kominizm, sosyalizm); memleketin içinde olan guruplardır.
Hariçtekilere gelince; burada iki büyük blok vardır. Åžarkta kominizm, garp’ta da kapitalizm bloku: Her iki kütleninde Dünyada kurnazca yürüttükleri ve takip ettikleri propagandaları vardır. Bu propagandalar ÅŸu temel prensibe göre yapılır. Dünyada iki blok ve iki doktrin vardır. Kominizm ve kapitalizm. BirleÅŸmiÅŸ milletler ya doÄŸuya, yahutta batı blokuna dayanmak mecburiyetindedir. Zaten bunun haricinde baÅŸka bir yol da yoktur.
Kominizm, aldatılan ve hayatlarını zor kazanan halk kitlesine hitabeder. Der ki; EÄŸer koministlerin safında olmazlarsa mutlaka, kapitalistlerin yanında olacaklardır. Halk bu ÅŸekilde muhayyer bırakılınca ÅŸaşıracak, yolda gösterildiÄŸi için, kurtuluÅŸu kominizm’i kabul etmekte görecektir. Halk, kapitalistlerin kötü muamelesinden zaten iyice usanmıştır.
Kapitalizm yahut demokrasi hâkim (tahsilliler) gurup ve zenginlere hitap etmektedir. Menfaati icabı halka (bilhassa zengin ve idarecilere) ÅŸunu telkin eder. Åžayet kapitalizmi kabul etmezlerse, mutlaka koministlerin tuzağına düÅŸeceklerdir. Onlara durum böylece izah edildikten sonra, kominizmden, canilerden korktukları gibi korkup kaçacaklardır.
Garp bloku da ÅŸark bloku gibidir. Her iki blok ta Dünyada iki nüfus bölgeleri için mücadele ederler. Her biri kendi gurubuna dahil, milletlerin sırtından faydalanmak için, kendi hesabına mücadele etmekte olup milletleri bir birine düÅŸürmektedirler. Her ikisinin de bu ÅŸekilde propaganda yaptıkları aÅŸikârdır. İkisinin de tutumları kendi hedeflerine doÄŸru ilerledikleri için kendilerince, aklîdir, mantıkîdir.
Peki her ikisinin karşısında bizim tutumumuz ne olacaktır? Biz, pek yakın tarihte Filistin meselesinde ÅŸark ve garp blokunun propagandasını yaptıkları prensiblere ne derece baÄŸlı kaldıklarını tecrübe ettik. Meseleler ciddiyet kapanınca niyetleri, maslahatları, istekleri meydana çıkıyor. Bize karşı da ne dereceye kadar samimi oldukları meydandandır.
O halde bizi ne bunlar ve ne de onlar gözetecek ve acıyacaktır. Biz her ikisinin yanında da deÄŸer verilmeyen zayıflarız. Netice olarak diyebiliriz ki, biz hangi blok’a dahil olursak olalım, netice deÄŸiÅŸmeyecek, biz kuyruk olmaktan kurtulamaycağız.
BaÅŸkalarının yanında küçülmemizi anlıyorum. Fakat kendi kendimizi küçük görmemizi anlamak bana zor geliyor. Zira bu tutum, sadece haysiyetli insanların deÄŸil, mutlak olarak insan tabiatına uygun deÄŸildir. (25-28)

Åžüphesiz İslâm ÅŸeriatının (kanun) yaÅŸamasını istemek, evvelâ: insanların kanuna ivacet etmesi muhakkaktır. Zira kanun insanlara tam sosyal adaleti lütfeder, azkın ve eÅŸkıyaların yoluna durur, yaratılıştan insanların ifsada çalıştıkları âfatlerden salim bir toplum meydana getirir, haktan baÅŸkasına güvenmemeyi, yıkıp yok etmeyi, inatlık ve gazap hallerini de zararsız ve en faideli ÅŸekillerde olmasını temin eder. İkinci defa: insanlar da kuvvetli bir akidenin varlığım saÄŸlar ve bir çok derin yerlerde insanların ruhlarıyla, kanunun ruhu anlaşır. Otoritelerle halk arasında devamlı yardımlaÅŸmayı saÄŸlar ki, bu yardımlaÅŸmaya yalınız başına otoriter kimseler yanaÅŸmazdı. Fakat adaletin tahakkuku ve efendi simaların boyun eÄŸmesiyle onlarda razı olurlar.
Kanun; dâima tektir ve tâzirle korkutur, inşânı kâmillerle ÅŸehvetlerinin arzusuna uyanlar arasınd?. devaran eder ki; ona kalbleriyle hürmet ve saygıyı temin ederek, içlerinde kuvvetlere dayanarak isyanda bulunacakların itaatlarım temin eder. Akidenin kuvvetli oluÅŸu, fertlerden leziz ve iyi gördüklerine nefsâni arzularını yasaklar ve her türlü yardım yerlerinde sahibini iyiye, hayra sevk eder.
İslâm, fert ve toplumun ihtiyaçlarına gereÄŸi gibi riayet eden, yeni hayat ve medenî toplumun isteklerini kolaylıkla, yumuÅŸak ve en güzel ÅŸekilde temin edip, karşılamaya malik olan en modern bir nizamdır.
Fakat açık olarak söylememiz lâzım ki: mutlaka İslâm, yeni medenî toplumlar yaÅŸatmaya mâliktir… İslâm’ı, prensip ve kanunlarını, sonradan meydana gelen cumhuriyetcilerden, ÅŸehvet düÅŸkünlerinin ÅŸehevânî arzularına, arız olan hayvani hareketlerine ve kendilerine «asrî, modern müslümanlar» ismiyle konuÅŸanların yenilik, medeniyet diyerek sapık düÅŸünce ve görüÅŸlerine, veyahut yeni türediler içinden kendilerim «Cumhuriyetçiler» iddiasıyla savunan alçakların arzularına boyun eÄŸdirmiyeceÄŸiz!
Amerika kilisede, o asrî ve hürriyetçilerin anladıklarını anlamışlardır ki; bu cihetten kilise heykele tapınmadan raks ve dans etmeye dönmüÅŸ, ve temizleyici mukaddes saydıklarından, nefsânî lezzet tarafını tercih etmiÅŸlerdir. Åžu «babayı» namaz ve kıraattan sonra «oÄŸul ve kızlarını» kilisenin ÅŸeklini alan raks ve dans yerlerine götürüp, ÅŸiddetli Roma hayranlığı telakkisiyle, mavi sarı ve kırmızı ışıklar altında, mûsikî seslerinin verdiÄŸi cezbelerle çift çift, kol kola veya göbek göbeÄŸe bitiÅŸerek devaran etmelerine ve gençlerin damarlarındaki kanlarının heyacanına rızasıyla durup bakmasını hiç unutmam. Daha sonra oÄŸul ve kızların görüp, iÅŸittikleri zaman raks ve dans etmelerini temin maksadıyla «bir plak» tercih etmek için «kramfon»un yanıma geçer, genç kız ve erkeÄŸin arasındaki sıcak alâkayı meydana getirecek, feryad eden cinsî gazelleri söyleyen parçadan birini tercih eder. Gecenin yarısından sonra sinemadan dönerler, o halde iken (baba) sıcak odasında tutarak gecenin soÄŸukluÄŸunu söyler ve gençleri evlerine salmaz, ve nihayet her pilak başında ÅŸu «but baby; it is cold outside» «Ey sevgilim dışarısı soÄŸuktur!» cümlesini tekrarlar.
Hayır! Biz böyle ÅŸeyi kat’iyyen istemeyiz. Ancak asrın seyrinin verim ve isteklerini, toplum ÅŸekillerinden bir ÅŸeklinin tahakkukunu isteriz ki; onda hayvani yaÅŸayışlardan uzak insan medeniyeti, sahih ve saÄŸlam medeniyet ÅŸekilleriyle terbiyelenmiÅŸ kuvvetli prensip olan, tertemiz İslâmın ruhuna nokta nokta tatbik ederek boyun eÄŸen toplumdur. (s. 73-74)