Bir aydır bir yazıyı döndürüp duruyorum aklımda, yazıp yazıp siliyorum.

YaÅŸananlara sessiz kalan Orhan Pamuk’a seslenen bir yazıyı, ona soru soran bir yazıyı nasıl yazmalıyım diye düÅŸünüyorum – ÅŸakacı ve dostane mi, gergin ve sitemkâr mı?

Åžöyle bir ÅŸey yazdım sonunda 18 Mart akÅŸamı:

“Bütün toplum nefesimizi tuttuk, 2005 yılında ifade özgürlüÄŸünü savunduÄŸumuz Orhan Pamuk ne diyecek diye bekliyoruz.”

Dallandırıp budaklandırmadan, neler yapıp neler yaşadığımızı anlatmadan bu kadarının yeterli olmasını umdum.

Sonra, hemen ertesi gün, 19 Mart günü bu kez İstanbul’da, Masumiyet Müzesi’ne giden yolun bulunduÄŸu İstiklal Caddesi üzerinde bir bomba patladı.

Daha hangi terör grubunun yaptığı anlaşılmadan, herkes baÅŸkasının dünya görüÅŸünü suçlamaya, “siz böyle yaptığınız, böyle düÅŸündüÄŸünüz, böyle dediÄŸiniz için…” demeye baÅŸladı.

Yani beklenti daha acil bir hal aldı.

2005 yılında ve sonrasında ifade özgürlüÄŸünü savunduÄŸumuz Orhan Pamuk durumu nasıl deÄŸerlendiriyor ve nasıl bir çözüm öneriyor?

…

Bunu yazdım 20 Mart günü ve bir daha düÅŸündüm… sonra 22 Mart sabahı Brüksel’de bombalar patladı, üç ayrı yerde.

Soru daha acilleÅŸmiÅŸ görünüyor bana: İfade özgürlüÄŸünün ve iletiÅŸimle anlaÅŸmanın gitgide güçleÅŸtiÄŸi bu ortamda, Orhan Pamuk ne öneriyor?

Biz yazarlar, çevirmenler, akademisyenler, çeviribilimciler ifade özgürlüÄŸünü merkeze alarak bir hata mı yapıyoruz? Hataysa, bunun doÄŸrusu nedir?

Bu soruyu Orhan Pamuk’a sormanın yanlış olduÄŸunu düÅŸünenler de olabilir, ama bu soruyu hata yapıp yapmadığını bir yana bırakarak ifade özgürlüÄŸünü savunduÄŸumuz yazara sormayacaksak, kime soracağız; ondan daha iyi kim bilebilir, baÅŸka kim bizim onun için olduÄŸumuz gibi aracı olabilir ÅŸimdi?