Nükleer reaktörlerin yapımına iliÅŸkin tartışmalar mecliste yoÄŸunlaşırken, Türkiye, Amerika’ya Irak İşgali baÅŸlangıcında halkın tepkisi nedeniyle vermediÄŸi tavizleri terörle mücadele kapsamında vermiÅŸ görünüyor. Nükleer ve terör, totaliter sistemin iki önemli dayanağı: Türkiye’de terör ve ağı çok karmaşık deÄŸilken, bir istihbarat olgusu halinde tanımlanarak karmaşıklaÅŸtırılıyor ve aynı ÅŸekilde merkezi denetimi gerektiren nükleer de bu karmaşıklığın içine katılıyor. Burada çevirmenler kuÅŸkusuz çok kapsamlı roller oynayacaklar: gerek istihbarat, gerek nükleer teknoloji alanında. Fakat ilginç bir ÅŸekilde çevirmenlerin gözden kaybolduÄŸu ya da farklılaÅŸtığı bazı alanlar var geçiÅŸ sürecinde.
Terörist baskının ve katliamın ardından sekiz askerin kaybolması, onlardan dolaylı haber alınabilmesi gibi tedirgin bir sürecin ardından, sekiz asker çok tuhaf, yasal bir temelden yoksun bir süreçle geri döndü. Bunu yorumlamak, deÄŸerlendirmek ilgili makamların iÅŸi kuÅŸkusuz. Fakat bu askerlerin teröristler tarafından teslimi sırasında ilginç bir çevirmen yokluÄŸu yaÅŸandı. Teslim süreci basına aktarılan çeÅŸitli video ve resimlerle belgelendi. Bu belgelerde çevirmene iliÅŸkin bir iz yoktu. Bu sırada hangi dil konuÅŸulduÄŸu, konuÅŸulan dilin herkesçe anlaşılıp anlaşılmadığı belli olmadı. Görüntüler bu açıdan çok ilginç (Resimler Hürriyet gazetesinden):


Bütün bu sahnenin yalapÅŸap ve ürkütücü çirkinliÄŸi bir yana,burada yaÅŸananları askerlere kim çevirdi? İlk sahnede yoklar, getiriliyorlar. İkinci sahnede bekliyorlar. YaÅŸadıklarını onlara anlatan bir çevirmen var mıydı? Çevirmene gerek yok muydu?
Tam da bu serbest bırakılmanın hemen ertesinde yaÅŸanan bir baÅŸka çevirmensizlik, ya da çevirmen rolünü baÅŸka görevlilerin üstlenmesi, siyasi deÄŸiÅŸimlerde çevirmenin rolünü, rolsüzlüÄŸünü, çevirinin askıya alınmasını sergiliyor. Serbest bırakılan askerler eÄŸer bir çevirmen yoksa ne yaÅŸadıklarını bilmiyor olmalı; ülkeler arası resmi görüÅŸmelerde de çevirmen ortadan kalktığı zaman görüÅŸme özelleÅŸiyor ve görüÅŸmenin konusu olan halklar ne yaÅŸadığını bilemez hale gelmiyor mu?

(Kaynak: Cumhuriyet, 8 Kasım 2007, “Gizlenen GörüÅŸme” adlı haber.)
(Güncelleme, Tufan Türenç, 12 Kasım 2007:
“BEYAZ Saray’daki karşılamadan sonra BaÅŸkan Bush ile BaÅŸbakan ErdoÄŸan baÅŸ baÅŸa görüÅŸmek için Oval Ofis’e geçtiler.
GörüÅŸmeye sadece Türkiye DışiÅŸleri Bakanı Ali Babacan ile BaÅŸkan Bush’un Ulusal Güvenlik Danışmanı Stephen Dadley katıldı.
İçeri tercüman bile alınmadı.
Tercümanlığı Türkiye DışiÅŸleri Bakanı yaptı.
Bu toplantı tam bir saat sürdü.
Ne konuşuldu, ne gibi kararlar alındı, kim kimden ne istedi, kim kime ne verdi, kim kimden ne aldı?
Bütün bunlar sır olarak kaldı.
Bu önemli görüÅŸmenin zabıtları da tutulmadığı için bunlar devlet arÅŸivlerine girmedi.
Türk halkı, yazgısının konuÅŸulduÄŸu bu görüÅŸme hakkında hiçbir ÅŸey öÄŸrenemedi.”)
