Sabaha karşı tutuklanan gazeteciler, yazarlar..

Suspus bir medya, suspus, sus… pus… Onun bunu bununla nasıl aldattığını, ÅŸu adamın burnuyla konserveyi nasıl açtığını, bu kadının cinsel tercihlerinin çeÅŸitliliÄŸini canlı canlı yayınlayan medyada puslu bir sessizlik – tek bir itiraz yok: “Bu kadarı da olmaz!” demiyor hiçbiri. Uzun zamandır böyleydi, ama bu kadarı da olmaz diye düÅŸünüyor nedense insan – “Bu kadarı da olmaz!” demeden duramaz hiçkimse diye düÅŸünüyor. Ama oluyormuÅŸ bu kadarı da.

SoÄŸuk SavaÅŸ’ta “komünist” diyerek götürüyorlardı sahaba karşı, ÅŸimdi, Sıcak SavaÅŸ’ta “ulusalcı, ÅŸeriatçı, darbeci..” diye yeni biçimler buldular. Ekonomi bitmiÅŸ durumda mı, dükkanlarda yaprak kımıldamıyor mu, halk kredi-borç kartlarının esiri mi olmuÅŸ, ülkenin dış borcu, dış borcunun faizleri akıl almaz rakamlara varmış, özelleÅŸtirip satacak bir ÅŸey kalmamış mı, bir canavar yarat: “enflasyon canavarı” – yetmedi mi, ya da onu yenmiÅŸ gibi yapman mı gerekiyor, yenisini yarat: “ergenekon canavarı, terör canavarı, ÅŸeriat canavarı, türban canavarı..”

Evlerde olur böyle haller: baba iÅŸsiz, bütün tanıdıklara borçlu, anne de çalıştığı yerdeki arkadaÅŸlarının hepsinden borç almış, kredi kartı tavana vurmuÅŸ, haciz geldi gelecek, çocuÄŸun okul kitaplarını almak bile ÅŸüpheli artık.. kahvaltıya oturdukları sırada, baba anneden kuÅŸkulanır onu suçluyor diye, anne babadan, baba çay bardağının masaya seslice konmasından baÅŸlayıp kavga çıkarır, anne altta kalmaz, çocuk dünyaya geldiÄŸine piÅŸman, sonra baba kapıyı vurup gider.. Daha da kötü senaryolarda, bu aile dağılırken öÄŸreniriz ki, babanın yeni bir ailesi varmış meÄŸerse..

Türkiye’de yönetim de böyle artık bir bakıma: baÅŸka yerde bir ailesi daha var sanki, ekonomiyi düze çıkartmasına, böyle bağımlı politikalarla, dünya sistemine bu kadar köleleÅŸmiÅŸken düze çıkartmasına imkan olmadığı için evde akıl almaz kavgalar çıkartıyor. Çocuk gibi seyrediyoruz biz de: “Bu aile dağılacak, ben ne olacağım, okul gezisine katılabilecek miyim?”

Daha çok tuhaf haller olacak kuÅŸkusuz, baskı yönetiminin sonu yok ve bu bağımlı ekonominin baskı yönetiminden baÅŸka bir çaresi yok: akıl bulandırmak için her yola baÅŸvuracak. Her yola.

Fakat bu olanların öÄŸrettiÄŸi çok ağır bir ders var, o dersin sonucunu kabullenmek çok güç: bu medya kopya kitaplara, intihallere karşı çıkamıyor, hatta bunları sermaye aracı olarak kullanıyor; bu medya nitelikli kültüre ağırlık vermiyor, reklam payına, yani ekonomik getirisi yüksek malların dolaşımına ağırlık veriyor; bu medya kendi içinden bir üye nedensizce, hukuka ayrıkı olarak tutuklandığı zaman sessiz kalıyor.

Bir yıl önce, Çev-Bir’de bir kampanya baÅŸlatılmıştı: Çevirmenleri Yargılamasınlar ve ifade özgürlüÄŸü saÄŸlansın kampanyası. Ben de, ifade özgürlüÄŸü kesin bir haktır, ama mesleki sorumluluk sahibi herkes gibi çevirmenler de yargılanabilir görüÅŸünü savunmuÅŸtum; ÅŸimdi, bu görüÅŸe bir ÅŸerh düÅŸmek zorundayım – yazdıklarım normal hukuk kurallarının, özgürlüklerin savunulmasının mümkün olduÄŸu bir düzen, bir tür ideal düzen düÅŸünülerek yazılmıştı. Bu düzende hiç kimse yargılanamaz, görünen o ki herkes tutuklanır ve bütün özgürlükleri sessizce elinden alınır. KöÅŸe yazarlarının özgürlüÄŸünü savunmayan bir toplulukta çevirmenlerin başına gelebileceklerden çok ama çok korkmak gerekir.

Ama yine de, bu bağımlı yönetime de, bu acaip medyaya da, bütün ideallerini ilkelerini iyiden iyiye kaybetmiÅŸ bu acaip topluluÄŸa da, edep ya hu! Bırakın bu ortaoyununu, iÅŸ alanları açın, ücretleri yükseltin, iÅŸ haklarını artırın, eÄŸitimi, saÄŸlığı ücretsiz yapın, sarayları ofis deÄŸil halka açık ücretsiz müze, kütüphane yapın! Her on yılda bir yeni bir ortaoyunu, bıktırdı artık!