Sercan, karşıdan karşıya geçerken önce karnında bir acı duydu, sonra saÄŸa baktı, arabayı gördü. On dört yaşındaydı, evden bir dilim ekmek yiyerek çıkmış, okula gidiyordu. Åžoför kaçmaya çalıştı, yakaladılar; ailesinin olaydan saatler sonra, polisin uzun araÅŸtırmasıyla haberi oldu: Sercan’ın cep telefonu yoktu, cüzdanındaki kimlikten adını öÄŸrenip semtte soruÅŸturdular, caminin minaresine takılı baz istasyonu deÄŸil, bakkal ve gecekondu sakinleri tanıdı onu.

Sercan ölmedi, ağır yaralandı. Åžoföre kırmızı ışıkta geçerek kızın ölümcül yaralanmasına neden olmaktan tazminat davası açıldı. Uzun süren davanın sonunda ÅŸoförün aldığı mahkumiyet para cezasına çevrildi, ailenin hastane masraflarının yarısını bile karşılamadı bu cezadan aileye düÅŸen pay. Ailesi Sercan’ı seviyordu, ona baktılar, Sercan kurtuldu, okula da devam etti. Uzun yıllar inatla okudu, ailesinin yetiÅŸemediÄŸi yerde burs aldı, üniversitede petrol mühendisliÄŸi bölümünü kazandı, okudu. İngilizce öÄŸrendi bu arada okulda, kursa gitti geliÅŸtirdi becerisini, alanıyla ilgili kitapları okudu, bulduÄŸu edebiyat kitaplarını okudu. Mezun olduktan sonra alanında iÅŸ bulamadı, çeÅŸitli yan iÅŸlere girdi çıktı, birçok iÅŸ yaptı. Ağır bir kriz döneminde dil yeteneÄŸini ve becerisini çevirmen olarak kullanma olanağı buldu, kitap çevirmenliÄŸine baÅŸladı.
İş azdı, yoÄŸun rekabet vardı, kaçırmamak için sayfa başına akıl almayacak fiyatlara iÅŸ yaptı. Bazen çeviri ücreti sayfa başına 4 liraya kadar iniyordu. Kitaplarda isminin görünmesi, tanınmak için çaba harcadı. Yüz Temel Eser furyasında o da bazı klasikleri çevirdi. Kriz dönemindeki birçok çevirmen gibi o da kötü yayınevleriyle çalışmak zorunda kaldı: Ona bir kerelik para ödediler, çevirilerinin kaç adet sattığını söylemediler, inatla dil bilgisini olabildiÄŸince kullanıp elindeki iÅŸlerin en iyisini yapmaya, çevirileri kendi ruh dünyasının iklimini yansıtacak bir üslupla, kendine has yaratıcılığıyla çevirmeye çalıştı.
Böyle bir gün kitap fuarına gitti. ÇevirdiÄŸi kitapların yayınevleriyle buluÅŸmasını görmek istedi. Kataloglarda adının yazmadığını gördü, aldırmadı. ÇevirdiÄŸi kitapları alan elleri seyretti bir köÅŸeden. Sonra, bir ara, kendi çevirdiÄŸi kitapların baÅŸka çevirilerine bakmak için baÅŸka yayınevlerinin mekanlarını gezmeye baÅŸladı. Birdenbire dehÅŸete kapıldı: kendi çevirileri, birkaç sözcük birkaç virgül deÄŸiÅŸikliÄŸiyle, bazen kısaltılarak bazen uzatılarak, bazen daha yüksek fiyatlarla bazen daha düÅŸük fiyatlarla yayımlanmıştı. Kendi özgün kitaplarının birkaç adım ötesinde kopya kitapların durduÄŸunu gördü, ÅŸaşırdı, korktu, üzüldü.
Yayımcısından bir ÅŸey yapmasını istedi, yayımcı hiçbir ÅŸey yapamayacağını, bunlarla mücadelenin imkansız olduÄŸunu söyledi karşısında duran kopya kitap kalabalığını seyrederek. Sercan’ın kafası karıştı, cebindeki son parayı bir faturaya vermemiÅŸ olsa hemen gidip bir bidon benzin alacak kadar öfkelenmiÅŸti. Aynı anda midesinde bir sancı hissetti, açtı, kitap fuarından dışarı attı kendini. DüÅŸünüp dururken karşıdan karşıya geçtiÄŸinin farkına varmadı, sonra saÄŸa baktı, arabayı gördü. Yirmi dört yaşındaydı.
*
Bu naif kurgu metne iki haber (Sabah – Özge İpekçioÄŸulları: “Bütün gün aç kaldı, dönüÅŸte araç çarptı” ve Bugün – “Akıl almaz karar! ÖÄŸrenciyi ezdi, kurtuldu!“), Tüyap Kitap Fuarı’nda çeviri intihali kitaplarla özgün kitaplar arasında hâlâ bir iki metre mesafe olduÄŸunu görmek, çeviri piyasasıyla ilgili güncel bir araÅŸtırma (Referans – Özgüç Kozan: “Küresel ekonomi çeviri pazarını 30 katı büyüttü“), intihalcilerin Frankfurt’a kadar geldiÄŸini görmenin hatırası ve ilgili örgütlerin tatsız suskunluÄŸu kaynak oldu. Sercan Borduk adlı masuma, gittiÄŸi yerde güzel yaÅŸaması, yine böyle güzel gülmesi, gençlerin böyle umutsuzca yaÅŸamaması umuduyla adanmıştır.

