İstanbul’da bir devlet hastanesi. Her zamanki sahne: dağınık düzende yığılmış arabalar, aralarda koÅŸturan sedyeli, tekerlekli sandalyeli, serumlu, evraklı hastalar ve hasta yakınları. Acilin kapısını itip içeri giriyorum, koridorda sedyeler, sedyelerde acı çeken figürler, kalabalık, soluk sarı ışık, yoÄŸun hastalık kokusuyla daha periÅŸan görünen bir kalabalık. Aradan geçiyorum, bir koridordan üst kata çıkıyorum. Hastane boÄŸuculuÄŸunda hiçbir ÅŸey deÄŸiÅŸmemiÅŸ – birkaç yıldır gelmemiÅŸtim bir hastanenin içine. Bir ÅŸeyler deÄŸiÅŸmiÅŸ: koridorlarda otomatik kahve makineleri, Ülker ürün otomatları.
Vizit saati, yani doktorların hastaları incelediÄŸi saat, ziyarete izin vermiyorlar. Dahiliyenin kapısında bekliyorum, beklerken refakatçilerin arasından sıyrılıp bir odaya giriyorum. Bir mikroskobun önünde bir kitapçık: Fransızca, ultrason kullanma kılavuzu. Önümde duran aletin üzerinde bir ithalatçının metal plakası var, geri kalanı hep İngilizce yazılar, çoÄŸu güvenlik uyarıları olan yazılar. Birkaç aletin üzerine kullanma talimatlarının çevirileri seloteyple yapıştırılmış.
İçeri giriyorum, hasta yataklarının kıyısında birtakım düÄŸmeler: üzerlerinde Oxygen yazıyor, Auto yazıyor, bir de Türkçe bir marka yazıyor. Türkiye’de yapılmış metal plakalar, neden Oxygen yazmışlar?
Birkaç doktor doluÅŸuyor odaya, biri türbanlı, biri permalı, biri dazlak, biri dalgın. Aralarında yorumlar yapıyor, Latince-İngilizce karışımı tıbbi konuÅŸma gerçekleÅŸtiriyorlar. Bir tanesi “Lost‘taki gibi yani” diyor. Bir hastanın kayıp, gizemli bir hastalığını belirtiyor. Koridora çıkıyorum. HemÅŸireler endoskopiye gideceÄŸimizi söylüyor, kolonoskopi yetmemiÅŸ. Bir gün önce verdikleri yerli ilaç iÅŸe yaramamış, yabancı versiyonunu veriyorlar. Bir doktor sesleniyor koridorun bir ucundan diÄŸer ucuna: “How old is he?” SeslendiÄŸi doktor duyamıyor, o da tekrarlıyor: “Hav old is hi?”
Endoskopiden sonra, aldıkları birkaç örneÄŸi patolojiye götürmemi istiyorlar. Önce raporun fotokopisini çektirmem gerekli. Fotokopi bedava, ÅŸaşırıyorum. Patolojide kayıt yaptırıyorum, cep telefonu numaramı soruyorlar, niye? “Yirmi gün sonra cep telefonunuza bir mesaj gelecek, gelip sonuçları alacaksınız.” Yirmi gün sonra? Patolojiden avluya çıkıyorum, cep telefonuma bir mesaj geliyor: “Medical Park‘ta tahlillerinizi hemen, hızla…” Başımı kaldırıyorum, yüz iki yüz metre ötede Medical Park yazan bina görünüyor. Hızla cep telefonumun numarası nasıl ulaÅŸmış oraya? Demek..
O sırada jandarmalar beliriyor çevremde, bir grup jandarma birini çıkartıyor patoloji binasından. O korku mahkemesinin sanıklarından Veli Küçük jandarmaların arasındaki. Yanıbaşımda bir tekerlekli sandalyeden bir ihtiyar kalkıyor ayaÄŸa, bağırıyor: “YaÅŸasın Türk milleti, yaÅŸasın Türk birliÄŸi!” Sessizlik. Jandarmalar avlunun ortasındaki dev Atatürk heykelinin önünden geçip gidiyorlar, heykelin çevresinde çarÅŸaflarıyla, ceketleriyle, türbanlarıyla, kotlarıyla, takkeleriyle hasta, hemÅŸire, cankurtaran kalabalığı dolanıyor. Sağımdaki binanın üzerine takılıyor gözüm: bir İbni Sina büstü. Ellerini göÄŸe açmış İbni Sina. Altında ÅŸöyle yazıyor: “İnsan hayatı ebedi deÄŸildir. Hekimin vazifesi; insan hayatını mümkün olduÄŸu kadar uzatmaktır.” Bir tür, “Her canlı ölümü tadacaktır.”
Sonra gazeteleri karıştırıyorum hasta yatağının başında. Anadil gününde mecliste Kürtçe konuÅŸmuÅŸ Ahmet Türk, meclise çarÅŸaflıların gelmesiyle karşılaÅŸtırmış bu eylemini. “Garip bir haklılık var bu karşılaÅŸtırmada,” diye düÅŸünüyorum ve iki gün önce okuduÄŸum bir haber geliyor aklıma, “Türkiye uranyum zenginleÅŸtirme merkezi olacak.” “Her ÅŸey boÅŸuna” diye düÅŸünüyorum, “Kürtler ve Türkler diye karşıtlaÅŸtıran, çarÅŸaflı müslüman ve çarÅŸafsız müslüman diye ayıran bu dünya boÅŸuna. Uranyum zenginleÅŸtirmek, ultrason ve endoskopi makinesi, cep telefonu, televizyon ve dizilerini satın almak üzere çalışan bu dünya boÅŸuna. Eve döneceÄŸim ve internette kanser tedavisi arayacağım, beni fıtık ve kanser yapan makinenin başında.”
Eve dönünce internette kanser tedavilerini araÅŸtırıyorum: reklamlar, öneriler fırlıyor aradığım sözcüklerden. Bir herbalist sitesi çıkıyor karşıma. Kemoterapiye karşı öneriler getiriyor, birtakım mailler yayınlamış, dalıp okuyorum onları, inanıyorum bitkilerle bir çözüm olacağına. Sonra biraz daha araÅŸtırıyorum, bu kez herbalist oÄŸlunun sitesi çıkıyor karşıma, sonra da herbalist kızının sitesi, kuÅŸku verici bir ÅŸeyler var ve derken herbalist babanın dolandırıcı olduÄŸunu söyleyen siteler buluyorum nette. Birdenbire dank ediyor: herkes birtakım kitaplardan, yabancı metinlerden derlediÄŸi bilgilerle bunu yapabilir, bunların hiçbir denetimi yok. Ama neden “herbalist“? Bir anda doÄŸan umutla bir anda kaybolan umut arasındaki o yıpratıcı an parçası – çeviride kaybolan ÅŸey o mu?
Sahte bitkiler, reçetelerle tedavi olmaya çalışan bir kanser hastasıyla, sahte çeviriler okuyarak eÄŸitimini tamamlamaya çalışan bir genç arasında bir fark olmadığını söylemeye gerek var mı? Var, ne yazık ki. Anaokulları bile fiÅŸlediklerini manÅŸetten duyuran gazete, anaokullara kadar sokacakları kitapları duyuruyor gösteriÅŸle. “Her ÅŸey boÅŸuna,” diyorum gecenin bir vakti, “her ÅŸey boÅŸuna, bir cangıldasın, çeviribilimciler, çevirmenler, meslek birlikleri, her ÅŸey kaygıda, küçük dertlerle, ince ÅŸeylerle ilgilenmeye kimsenin vakti yok, herbalistler, ayrılıkçılar, intihalciler, istihbaratçılar, birlikçiler, hepsi lost, her ÅŸey tost, her ÅŸey boÅŸuna. Ekonomik ve kültürel bir soykırım bu yaÅŸanan. Bütün her ÅŸey yıkılmadan, hiçbir gök görünmeyecek; gök göründüÄŸü zaman da, onu buradaki kimse görmeyecek.”
***
Sonra, ertesi gün yeniden hastanedeyim. Dahiliye servisine girdiÄŸimde deskin çevresi kalabalık, hemÅŸireler, hademeler odaları geziyor, ilaçları, serumları topluyorlar dolaplardan. Ben hasta odasına girdiÄŸimde bir hademe geliyor içeri, “Toplayın eÅŸyalarınızı,” diyor, “taşınıyoruz, bu binayı yıkıyorlar, gidiyoruz.”
“Nereye gidiyoruz?” diyorum. “Avcılar’a, burayı yıkacaklar, bütün eÅŸyanızı toplayın.”
Hastayla ÅŸaÅŸkın ÅŸaÅŸkın bakıyoruz birbirimize. Gitmeli mi? Üzerimizde alıştığı yerden sürülen her canlıdaki o tedirginlik.
Tanıdığımız bir doktor geliyor sonra, durumu açıklıyor. “Bu binanın tahliyesi sözkonusuydu, Avcılar’daki yeni devlet hastanesine taşınıyoruz, orada her ÅŸey aynı ÅŸekilde devam edecek.” “Biz acaba oraya gitmesek, evden mi takip etsek?” diye soruyorum. “Gidin bence, ulaşımı da kolay artık oranın, kesin sonuçlar alınıncaya kadar hastanede olmak en iyisi.”
TedirginliÄŸimiz gidiyor, daha iyi bir gelecek ve topraklar vaat edilen her sürgün gibi biraz neÅŸeleniyoruz hatta. Topluyoruz eÅŸyamızı, bekliyoruz. Servisten ultrason makineleri, televizyonlar, haplar ve şırıngalar taşınıyor. “Yastıklarınızı da alın,” diye sesleniyor hemÅŸireler. Yastığımızı da bir torbaya koyuyoruz. Sonra hastaları da indiriyorlar aÅŸağı, ambulanslara bindiriyorlar. İki elimde muz, hap, meyve suyu, kitap ve dergi dolu torbalar, kucağımda yastık, karşımda sedyede ihtiyar bir erkek, yanımda koltuÄŸa tutunmuÅŸ ihtiyar bir kadın, cıvıl cıvıl iki genç ambulans görevlisi, bir ambulansla e-5 trafiÄŸine çıkıyoruz.
Genç ambulans görevlilerine bakarken geleceÄŸe güvenim geri geliyor. Biri bir süre önce Silivri’de bir saÄŸlık kurumunda çalışıyormuÅŸ, diÄŸeri bir toplu konutun saÄŸlık kurumunda. Ambulans e-5’te hoplayıp zıplarken mırıl mırıl dua ediyor yaÅŸlılar, gençlerden biri sedyedeki hastanın başından kayan yastığı düzeltiyor. Telefonu çalıyor birinin bir hip hop ezgisiyle, “seni sonra ararım, vakadayım ÅŸimdi,” diyor genç kız telefona. Yolu bilmiyorlar, sora sora buluyoruz hastaneyi.
Lüks, temiz bir bina – etraf sakin, asansörle üçüncü kata çıkarılıyoruz. HemÅŸireler koÅŸturuyor ortalıkta, önceden gelen hastalar yerleÅŸmiÅŸ odalara, bizimle birlikte iki hasta daha açıkta kalıyor. Oturuyoruz bir köÅŸeye. Yatak kalmamış, üst kattan yatak getirmeye karar veriyorlar sonunda, ikili odalar üçleniyor, bir odaya yerleÅŸiyoruz. Her ÅŸey yepyeni, marangozlar dolapların vidalarını saÄŸlamlaÅŸtırıyor, buzdolabının fiÅŸi takılmamış, açınca yenilik kokusu çıkıyor içinden.
O sırada gerçek ortaya çıkıyor: “BaÅŸbakan yarın bu hastanenin açılışına gelecek, onun için getirmiÅŸler bizi!” diyor birisi. Gerçekten de binanın çevresinde pankartlar var açılışı duyuran, avluda iÅŸçiler harıl harıl çiçek ekiyor, konuÅŸma kürsüsünü hazırlıyor. Sokaklarda reklam panoları var: baÅŸbakan metrobüs açılışı yaptıktan sonra, Avcılar’a gelerek hastane açılışı yapacak.
Gülüyoruz. Durup durup gülüyoruz. “Açılıştan sonra bizi geri götürecekler mi?” diye soruyor, gülüyoruz. Karamsarlığım dağılıyor bu arada – soykırımsa soykırım, gülünç bir soykırım.
Sonra çıkıyorum hastaneden, Avcılar’ın cıvıl cıvıl inÅŸaat yapılan ara sokaklarında dolanıp ana caddeye, e-5’e ulaÅŸmaya çalışıyorum. Tek bir bahçe yok, hiçbir evin bahçesi yok. Kaldırımlar araba kaplı.
Caddeye çıkıp metrobüse binmeden önce, bir gazete bayisinden uzun zamanların büyük kültürel soykırımlarından birini, ünlülerin destek sözleriyle birlikte duyuran, herkesi kupon toplayıp ortak olmaya davet eden gazetenin kapak sayfasına bakıyorum. “Hayırlı olsun,” diye tebrik ediyorum sessizce, “Türkiye sizinle gurur duyuyor.”

Notlar: Medical Park’ın sahipliÄŸiyle ilgili ilginç bir soru. / Herbalist Atabay GüveloÄŸlu, kızı ve oÄŸlu ile ilgili internette birçok yazı ve site var. Yanıltıcı özelliklere sahip bir çok yazı, uzmanların incelemelerini bekliyor. / “Ekonomik soykırım” ifadesinin kullanımı, bu ifadeyi Åžili’nin 1970’lerdeki sömürgeleÅŸtirilmesi için kullanan Andre Gunder Frank‘tan ödünç alınmıştır.
20 Mart 2009: Babamı 17 Mart sabahı kaybettim.
