Özdemir İnce, “Helal sahtecilik(!)” baÅŸlıklı, 17 Ekim 2006 tarihli yazısının bir kısmında televizyon belgesellerinde yapılan çevirileri konu ediyor:

Bugün, kimi yayınevlerinin Avrupa’nın klasikleÅŸmiÅŸ kitaplarını İslamileÅŸtirmek için baÅŸvurdukları sahteciliÄŸi bir kez daha ele alacağım.

Artık yazınsal çeviri (edebi tercüme) sanatı bilim sayılıyor. Çeviribilimde kimileri çevirmenin çevirdiÄŸi metni babasının malı gibi kullanma hakkı olduÄŸunu düÅŸünüyor. Onlara göre çevirmen özgün metni kısaltabilir, ona ekler yapabilir, hatta o metinden hareketle bir baÅŸka metin üretebilir, uyarlayabilir (adapte edebilir). Kendi amacına uygun bir metin üretebilir.

Ancak yaptığı bu iÅŸlemler konusunda okuru bilgilendirmesi ve nedenini açıklaması gerekir. Etik açıdan böyle düÅŸünüyorlar.

Açıkça söylemek gerekirse, epeyce kitap çevirmiÅŸ biri olarak böyle bir yöntemi kabul edemem. Kitaplarımın bu türden bir çevirmen tarafından çevrilmesine de izin veremem. Zaten yayınlanmadan önce aylarca kontrol ederim çevirileri. Çevirmene sınırsız özgürlük tanıyanlar, kitapların yazarlarının telif haklarını akıllarına getirmiyorlar. Aklı başında hiçbir gerçek yazarın böyle bir uygulamaya izin vereceÄŸini sanmam.

Geriye ölü yazarlar kalıyor ki onlar da ölümlerinden sonra 70 yıl koruma altındalar. Özgürlükçü çeviri yandaÅŸlarının ve İslamcı mütercimlerin, koruma altında olmayan metinleri de babalarının malı gibi kullanabileceklerini sanmıyorum. Çünkü yazarın mensup olduÄŸu ülkeler, ulusal zenginliklerini, kültür hazinelerini korumak için engel çıkartabilirler.

İslamcı televizyonlar, Darwin’in evrim teorisini yansıtan bütün yabancı belgeselleri, seslendirme metinlerini İslamileÅŸtirerek yayınlıyorlar.