2005 yılında, çeviribilimci Erkal Ünal, “Çeviri ÖÄŸrenciliÄŸi: Üç Kesit” baÅŸlıklı yazısında, ÅŸu temel soruları soruyordu:

“Ama yanıtlanmadan geçilemeyecek olan soru ..  buradaki [çeviri süreci içindeki] tarafları biraraya getiren iliÅŸkiselliÄŸin ne olduÄŸudur? Birinci taraf kimdir, ikinci taraf kimdir ve bu taraflar neden, burada, ÅŸu an biraraya gelmiÅŸlerdir ki üçüncü taraf olarak çevirmen araya girmektedir? Peki çevirmen nasıl bir pratik içinde, hangi saiklerle hareket etmektedir?”

Ve bu soruyu 2004 yılında, Türkiye’de, İstanbul’da gerçekleÅŸtirilen NATO Zirvesi’ne gönderme yaparak somutlaÅŸtırıyordu:

“SomutlaÅŸtırmak için birkaç örnek vereyim. Amerika BirleÅŸik Devletleri’nin sürekli savaÅŸ stratejisinde NATO’nun konumunu tayin etmek için düzenlenen bir zirvede içiniz hiç sızlamadan eÅŸzamanlı çeviri yapmakla, savaÅŸa karşı dünyanın  pek çok farklı yerinden bu zirveyi protesto etmek için bir araya gelmiÅŸ onbinlerce insanın aralarında örgütlediÄŸi küçük atölyelerde çeviri yapmak arasında, liderlik yönetimi hakkında yazılmış kitapları çevirmekle, hoÅŸlandığınız küçük bir ÅŸiiri çevirmek arasında “fark” var.”

Åžimdi, bugün, 8 yıl sonra – çeÅŸitli renkli devrimlerin ve Arap baharlarının ardından, Silivri mahkemelerinin, Libya’nın ardından.. –  NATO fiilen Türkiye’yi OrtadoÄŸu için merkez bir üs olarak yerleÅŸmiÅŸ bulunuyor. Libya sürecinde İzmir üslerini kullanırken, Suriye ve İran sürecinde Malatya, Kürecik radar üssünü yeniden faaliyete geçirmiÅŸ durumda. Amerika BirleÅŸik Devletleri, açıkça İran’a askeri müdahaleyi tartışıyor, Avrupa BirliÄŸi Suriye’nin devlet karşıtı muhalif  konseyini resmi olarak tanıyor.

Dolayısıyla, 2005 yılındaki soru o günden daha güncel olarak duruyor: Çevirmen olarak nasıl bir pratik içindeyiz? Artık sözkonusu olan ÅŸey NATO zirvesi için deÄŸil, NATO operasyonları için çevirmek mi? NATO operasyonları için mi  çeviri yapacağız, yoksa operasyonlara karşı olanlar için mi? Bir “fark” hâlâ var mı?

1950 yılındaki Kore, Asya kıtasının öteki ucundaydı, “yeni Kore” ise yanıbaşımızda. Çevirmen Refik Erduran o yıl Kore’ye gitmiÅŸti. Biz bugün yaÅŸayan çevirmenler ne yapacağız?