Usta ÅŸair ve çevirmen Kemal Özer, 30 Haziran 2009 günü akÅŸamüstü kalp krizi geçirerek hayata veda etti. Çalışkan, dürüst, dirençli bir yazar olan Kemal Özer, 1950’lerin önemli dergilerinden A Dergisi’nde baÅŸlayan yayıncılık serüvenini 1980’lerin sonunda kurduÄŸu Yordam Yayınevi’nde sürdürüyordu. Kemal Özer, ayrıca, www.kemalozer.blogcu.com ile www.kemalozer.net adreslerinde genç ve coÅŸkulu bir internet yayıncılığı yapıyordu. Bu sitelerdeki son yazılar 16 ve 19 Haziran 2009 tarihlerini taşıyor.
Kemal Özer, çevirmenliÄŸe 1976 yılında Bulgaristan’da yaÅŸayan ÅŸair Fahri Erdinç’le dostluk kurması sayesinde baÅŸlamıştı. Onunla yaptığı ortak çeviriler, yıllar içinde baÅŸka çevirmenlerle birlikte yaptığı çalışmalarla geniÅŸ bir kitaplık oluÅŸturdu. Lubomir Levçev, Georgi Cagarov, Federico Garcia Lorca, Pablo Neruda, Attila Josef, Lıçezar Elenkov, Miklos Radnoti, Sara Mathai Stinus ve Erik Stinus’tan çeÅŸitli çevirmenlerle birlikte yaptığı ortak çevirileri yayınlandı. İnternet sitesindeki Yapıtlar sayfasında bu çevirilerin bir kısmıyla ilgili ayrıntılı bilgi yer almaktadır. Ayrıca, Kemal Özer, çevirmenliÄŸiyle ilgili bir yazıyı Çevirmenin Notu için “Åžiir Çevirisi Üstüne Sayım Suyum” adıyla kaleme almış (sayı: 4) ve Ç.N. Birinci Çeviri ve Åžiir ÅženliÄŸi’nde, 2 Mayıs günü 16. 50 – Kemal Özer, Åžiir Çevirisinde Åžair-Çevirmen İşbirliÄŸi baÅŸlıklı oturumun konuÄŸu olmuÅŸtu.
AÅŸağıda Attila Jozsef’ten Edit Tasnadi’yle birlikte yaptığı ÅŸiir çevirilerinden “Sevgilim Ne Zaman Sokaktan Geçse” adlı ÅŸiir (www.siir.gen.tr‘den aktarılmıştır) yer alan Kemal Özer’in cenazesi, 2 Temmuz 2009, PerÅŸembe günü, ikindi namazının (saat 17:13) ardından İstanbul, Aksaray’daki (Vatan ve Millet caddelerinin kesiÅŸtiÄŸi noktada bulunan) Murat PaÅŸa Camisi’nden kaldırılacaktır.
“Sevgilim Ne Zaman Sokaktan Geçse
Sevgilim ne zaman sokaktan geçse
serçeler barıştı güvercinlerle.
İncelikle basar basmaz kaldırıma
güzel ayak bileÄŸi ışıldadı usulca.
Efil efil titreÅŸince omzu
baktırdı arkasından bir çocuÄŸu.
Yürüdü salınarak – lâmbalar yanmaya
ve bakmaya başladılar hayranlıkla.
Ve güldü hepsi, umurlarında deÄŸildi
o benim doldurmuÅŸsa yüreÄŸimi.
Kollarımda salladığımı titizlikle
korktum elimden alacaklar diye!
Ama onların bu keyifli halleri
yok etti içimdeki kıskanç çiçeÄŸi.
Ve sevgilim yürümeyi neÅŸeyle sürdürdü,
ardından incecik bir yel kıvrılıp büküldü!”
(Temiz Yürekle, Attila Jozsef, çev. Kemal Özer-Edit Tasnadi, 1. bsm. Broy Yayınları, 1986; 2. bsm. Evrensel Yayınlar, 2005)
