Bir tarafta, Mart 2012’de Ankara’daki bir toplantıya katılan İtalyan Gladio savcısı Casson için uzman çevirmen bulunamayınca çeviri için apartopar davet edilen öÄŸrenci çevirmen var.

DiÄŸer tarafta, Åžubat 2012 sonunda Gaziantep’te, Gaziantep Üniversitesi’ndeki bir toplantıya katılan Ankara BüyükelçiliÄŸi BaÅŸmüsteÅŸarı Jees Baily’nin ÅŸahsında Amerika’ya yöneltilen beklenmedik eleÅŸtirilerin ve yanıtlarının çevirmeni var.

Gaziantep çevirmeni görünür olmadı, Ankara çevirmeni alaycı bir üslupla gösterildi.

Fakat hangi çevirmen daha zor bir durumda? Beklenmedik bir anda sahneye çıkarıldığı halde “benim uzmanlığım deÄŸil bu, ben çeviremiyorum” diyerek iÅŸi bırakan çevirmen mi, yoksa beklenmedik bir anda dile getirilen çırılçıplak gerçeÄŸi çevirmek ya da çevirmemek kararı vermek zorunda kalan çevirmen mi?

Birine gülerken diÄŸerine gülmemek neden?