Bir tarafta, Mart 2012’de Ankara’daki bir toplantıya katılan İtalyan Gladio savcısı Casson için uzman çevirmen bulunamayınca çeviri için apartopar davet edilen öÄŸrenci çevirmen var.
DiÄŸer tarafta, Åžubat 2012 sonunda Gaziantep’te, Gaziantep Üniversitesi’ndeki bir toplantıya katılan Ankara BüyükelçiliÄŸi BaÅŸmüsteÅŸarı Jees Baily’nin ÅŸahsında Amerika’ya yöneltilen beklenmedik eleÅŸtirilerin ve yanıtlarının çevirmeni var.
Gaziantep çevirmeni görünür olmadı, Ankara çevirmeni alaycı bir üslupla gösterildi.
Fakat hangi çevirmen daha zor bir durumda? Beklenmedik bir anda sahneye çıkarıldığı halde “benim uzmanlığım deÄŸil bu, ben çeviremiyorum” diyerek iÅŸi bırakan çevirmen mi, yoksa beklenmedik bir anda dile getirilen çırılçıplak gerçeÄŸi çevirmek ya da çevirmemek kararı vermek zorunda kalan çevirmen mi?
Birine gülerken diÄŸerine gülmemek neden?

Çevirmeni acaba çocuÄŸun sorularını ve yorumlarını ne ÅŸekilde çevirdi. O kısmı göremiyoruz. Aslında o kısım daha çok merak uyandırıyor. Ben “kadınların ırzına geçtiniz” vb gibi ifadelerin olduÄŸu gibi çevrildiÄŸine pek inanamıyorum. Bence sözlü çeviri derslerinde bu somut örneklerden gidilmeli. sözlü çeviri kuramı makaleleri okutup duranlar olabiliyor.
bana göre iki farklı haberdeki çevirmenlerin hiç biri zor durumda deÄŸil,birinci haberde halen öÄŸrenci olan çevirmenlerin durumları kiÅŸisel olarak deÄŸerlendirildiÄŸinde hoÅŸ görülebilir ama genel olarak bakıldığında da eleÅŸtirilmesi gereken onlarıa bu iÅŸi veren kiÅŸilerdir,ben ÅŸahsen öÄŸrencilerin özgüvenlerinden dolayı köstek deÄŸil de destek olunmalı diye düÅŸünüyorum,ikinci haberde de ,çevirmenin hukuk öÄŸrencisini söylediklerini tam olarak çevirdiÄŸini sanmıyorum,,öÄŸrencinin söylediklerini baÅŸkaları da sonradan çevirebilir,söylenenleri olduÄŸu gibi çevirmemesi sonucu geciktirir bu da daha çok dikkat çeker; çevirmenin etik olarak bire bir çevirmesi gerektiÄŸini düÅŸünüyorum.