Çalışırken yoruldum, dinlenmek için kalktım masadan, salonda televizyonu açtım. Baktım bir adam Habertürk’te heyecanla bir ÅŸeyler anlatıyor iki genç sunucuya. “Benim darbeci olmadığım belli, bu liste gerçeÄŸi yansıtmıyor” gibi bir ÅŸeyler söylerken, adamın altında “Hürriyet gazetesi, Tufan Türenç” yazdı. Türenç ülkenin özgürlüÄŸü için neler yaptığını, serbest fikirli olduÄŸunu anlatıyordu. Tam o sırada ekranda yeni yazılar belirdi, sunuculardan biri durdurdu Türenç’i, “Bir dakika,” dedi, “bakan bir açıklama yapmış,” sonra ekranda yazan iki satırı okudu. Bitirince, döndü Türenç’e, “Buyrun,” dedi, Türenç bir heyecan baÅŸladı yine anlatmaya kendini, darbe yanlısı olmadığını söylemeye koyuldu. Tam o sırada balyoz gibi bir ses duyuldu. “Bir dakika,” dedi aynı sunucu yine, “baÅŸbakanımız açıklama yapıyor, onu bir dinleyelim…” dedi ve hükümetin meclis oturumunu naklen vermeye baÅŸladı. Bir süre seyrettim, sonra baktım bu darbe on beÅŸ dakikayı aÅŸmaya, iÅŸkence halini almaya baÅŸladı, kanal deÄŸiÅŸtirdim. Balyoz darbesinin sesleri diÄŸer kanallarda devam ediyordu, ama bir süre mücadele ettikten sonra, borsa akışkanları, ekranda dolanan yazılar arasında logosunu bulamadığım bir ekonomi kanalında Ezel Akay’ı buldum, sinema yapmanın maliyetini anlatıyordu, bir süre onu dinledim. Yanlış hatırlamıyorsam, film yapmak için asgari 2 milyon 300 bin lira gerektiÄŸini, bunun 600 kadarının tanıtıma gittiÄŸini, giÅŸeden belki 1 milyon toplanabileceÄŸini, televizyona satış rakamlarının falan düÅŸtüÄŸünü anlatıyordu. Çeviri sanatıyla film sanatı arasındaki uçurum bir anda çarptı beni, ucuz maliyetli çeviri sanatıyla uÄŸraÅŸtığıma sevinip iÅŸimin başına döndüm.
Tekel iÅŸçilerinin ölüm orucunda saÄŸlık sorunlarının baÅŸladığını anlatmıyorlardı televizyonda.
Çalışırken telefon çaldı, açtım, “Duydun mu?” diye sordu bir arkadaşım. “İnsanlar camiden çıkarken bomba patlatıp karışıklık çıkaracak, jetlerle saldıracak, insanları stadyumlara toplayacaklarmış..”
“Duymak mı,” dedim, “Irak iÅŸgalinden bahsetmiyor musun, camilere saldırdılar, Felluce’yi gece gündüz bombaladılar, biz de seyrettik burada.”
“Yok,” dedi, “Türkiye’de bu beÅŸ yıl önce olacakmış.”
“Hoppala, niye?”
“Darbe yapmak için.”
“Abi, darbeyi gördüm ben bu sabah, yaptılar vallahi” diyerek televizyonda gördüklerimi anlatttım.
“Saçmalama yahu, darbeyi kim yapar, silahlı kuvvetler yapacaklarmış, kaba kuvvetler deÄŸil.”
“Niye yapacaklarmış?”
“Ne bileyim, anlamadım tam, dincilerle Yunanistan’a karşı sanırım.”
“Nasıl yani?”
“Yav zorlama iÅŸte, ne anladıysam onu anlatıyorum, 5000 sayfa plan yapmışlar.”
“Hadi yav, asker disiplini iÅŸte.”
Güldü. “Ama CD’ye aktarmışlar, onu niye yapmışlar anlamadım.”
“Peki sonra ne olmuÅŸ?”
“Olmamış.”
“Niye olmamış?”
“Gerek kalmamış herhalde, ne bileyim.”
“Emin misin Irak’tan bahsetmediÄŸine, yani bunlar birebir oldu orada?” dedim.
“Ben gazetenin yalancısıyım,” dedi, “hani çalıntı çeviri dağıttıklarını söylediÄŸin gazete vardı ya, o gazetenin.”
“Hadi ya,” dedim, “demek rapor da çalmaya baÅŸlamışlar.”
“Nasıl yani?”
“Abi ya gidip Amerikan ordusunun Irak, Nikaragua günlüklerinden araklamışlardır, ya da bizim ordu tezkereyle Irak’a girseydi, ona yaptırtmayı planladıkları iÅŸlerin raporundan. BaÅŸbayağı çalıntı bu, pes yani. Çocuklara çalıntı çeviri yığdıkları yetmemiÅŸ, büyüklere de çalıntı haber yığıyorlar demek.”
On beÅŸ dakika mı ne sürmüÅŸtü konuÅŸmamız, cep telefonuna akıttığımız paranın ne kârının ne vergisinin ne Tekel ne cep iÅŸçilerine gitmeyeceÄŸi aÅŸikardı.
“BoÅŸver bu zırvaları,” dedim. “Sen unutma Felluce’yi, unutturma kimseye, kimse yaÅŸamasın bir daha.. ne Türkiye’de ne Afganistan’da.. ”
“Olmaz, bireysel özgürlüÄŸe tarafım ben,” diyerek ÅŸakalaÅŸmaya çalıştı.
“2003 yılında yapılmışmış  deÄŸil mi o planlar?” diyerek ona 2004 yılında Felluce’de gerçekten yaÅŸananların resimlerinin bulunduÄŸu bir internet adresini, bir de 2006’da İran’dan önce sırada Türkiye’nin olduÄŸunu hissettiren bir çeviri yazının internet adresini gönderdim. Sonra Banu Avar ile Tekel Dayanışma Grubu’nun çaÄŸrısını konuÅŸmaya koyulduk.

