Kara GüneÅŸ Kollektifi blog sitesinde yeni bir açıklama yayınladı: medyadaki tepkileri deÄŸerlendiriyor ve kitabın 28 Ocak 2011’de basılıp dağıtıma sokulmadan posta yoluyla gönderileceÄŸini bildiriyorlar. Salman Rushdie’ye de süreç içinde telif ücretini vereceklerini söylüyorlar. Neredeyse aynı gün Salman Rushdie kitabın belirsiz bir süreçte basılmasından kaygı duyduÄŸunu açıkladı. (Açıklama metni Odatv’de orjinali, kaynağı ve çevirmeni belirtilmeden yayınlandı.)
Bu arada süreçle ilgili en ilgi çekici yorumlardan birini YiÄŸit Karaahmet yaptı:
“Hem Rushdie’nin resmi ajansından hem de Kültür Bakanlığı’ndan edinilen bilgilerle açık açık korsanı basılacak olan Åžeytan Ayetleri’nin bu durumunun çok büyük sakıncaları var.
Mesela ne olduÄŸu belirsiz bir yayınevi kitabın içine istediÄŸi her ÅŸeyi koyabilir ve bunu kitabın orijinal hali olarak sunabilir. Zaten yeteri kadar mim’li olan bu kitapta yer alacak denetlenemeyen bilgilerin günümüz Türkiye’sinde nasıl bir provokasyona sebep olacağını tahmin etmek güç deÄŸil.
O zaman aradan geçen onca yıldan sonra birden bire basılacak diye ortaya çıkan bu kitapla ilgili bu geliÅŸmelerin arkasında kimler var, nasıl oyunlar dönüyor ve ne planlanıyor, bunları kestirmek aslında çok da güç deÄŸil.
Kitabın basılmasının da bence bir sakıncası yok.
Elbette basılsın ve okuyalım. Ama orijinal metni okuyalım. Hatta Rushide’nin özel bir önsözüyle okuyalım.
Ama açıkçası yıllarca bekledikten ben kendi adıma içine ortalığı daha çok gersin diye bir takım laik provokasyonlarının sıkıştırılma ihtimalinin olduÄŸu bir Ergenekon metni okumak istemiyorum.” (Dipnot.tv)
Karaahmet’in kaygısı haklı görünüyor: çeviri metinden sorumlu tutulabilecek resmi bir kurum, bir editör kadrosu, çevirmen ismi vb. veriler olmadığı sürece, hem çeviri metnin içine ne girdiÄŸi – biri orjinalle karşılaÅŸtırıncaya dek – bilinemez, hem de metin güvenilirlik sahibi olamaz. Metin Ergenekon metni de olabilir, B.O.P. ya da yeni adıyla O.M.T. metni de olabilir.
Zaten, Åžeytan Ayetleri’nin ilk çeviri giriÅŸimi süreci düÅŸünüldüÄŸünde, Ergenekon denen varlıkla baÄŸlantı kurmak güç deÄŸil. İlk çeviri giriÅŸimini Aziz Nesin’in oÄŸlu Ahmet Nesin ayrıntılı bir ÅŸekilde anlatıyor:
“O dönemler Aziz Nesin Salman RüÅŸdi’nin “Şeytan Ayetleri†kitabını yayınlamak istiyordu. Bunu önce Türkiye Yazarlar Sendikası adına yapmak istedi, ancak sendika yönetimi buna yanaÅŸmadı, daha sonra tek başına giriÅŸti. .. Kitap tam olarak çevrilmedi de, kime verse bir süre sonra iade ediliyordu. Aziz Nesin’in buradaki tepkisi kitabın iyi olup olmaması deÄŸil, bir kitabın basımının, dağıtımının ve bulundurmanın Bakanlar Kurulu kararıyla yasaklanmış olmasıydı. Bu ciddi bir faÅŸist karardı ve karşı çıkıyordu. Aydınlık Gazetesi çıkmaya baÅŸlayınca, aradan kaç gün geçti, tam olarak anımsamıyorum, sabah gazeteyi bir açtık ki “Şeytan Ayetleri Dizisi†Hepimiz ÅŸaşırdık kaldık, bu bir riskti ve DoÄŸu Perinçek bu riski kimseye danışmadan almıştı. Olay onun için basitti, nasıl olsa bunu düÅŸünen ve bu yüzden İran tarafından hakkında ölüm fermanı verilen Aziz Nesin’di. Yani vebalini Aziz Nesin çekecekti. Hatta ÅŸarlatanın biri de basın toplantısı yapıp “Aziz Nesin’i öldürene ÅŸu kadar para veriyorum…†diye basın toplantısı yapmıştı.” (Yazıda baÅŸka ilginç ayrıntılar da var; fakat bugün unutulmuÅŸ en önemli ayrıntı, Türkiye’nin 1989 yılında kitabı yasaklamış olması – bu yasağın kalkıp kalkmadığı bilinmiyor.)
Ahmet Nesin’in Aziz Nesin’in izni olmadan yayına baslamış olduÄŸunu belirttiÄŸi DoÄŸu Perinçek, bugün Ergenekon üyesi olma iddiasıyla tutuklu bulunuyor. Ve Aziz Nesin’in hatası diye andığımız ÅŸey, aslında Perinçek’in izinsiz bir eylemiymiÅŸ meÄŸer. Perinçek de tıpkı Kara GüneÅŸ gibi yazardan izinsiz ve çevirmen ismi kullanmadan yayımlamış Åžeytan Ayetleri’ni.
Fakat iÅŸin tuhaf yanı Kara GüneÅŸ Kollektifi’nin medyadaki deÄŸerlendirmeleri anarken, Radikal ve Takvim gazetelerinden bahsetmesi, fakat kitabın yayınlanmasıyla ilgili habere 3 Ocak 2011 günü kapaktan geniÅŸçe yer veren Taraf gazetesini anmamış olması. Oysa bu anılmaya deÄŸer bir yaklaşım. Taraf gazetesi tam bir tarafsızlık örneÄŸi sergileyerek, o gün bu habere yer verdiÄŸi gibi, geçmiÅŸte de yukarıda Ahmet Nesin’in “ÅŸarlatan” diye andığı ve Aziz Nesin’in öldürülmesi için para teklif eden kiÅŸinin reklamına yer vermiÅŸti sayfalarında. Yani sık sık Ergenekon belgesi ortaya çıkaran bir gazetenin, hem Ergenekon’un yöntemini kullanan bir giriÅŸimi doÄŸruluÄŸunu sorgulamadan manÅŸete taşıması, hem de o giriÅŸimin daha önce ölümle sonuçlanmasına giden yolda adı geçenlerden birinin reklamını yayınlamış olması gibi trajikomik olamayacak kadar gerçek bir durumla karşı karşıyayız. Åžeytan Ayetleri bu hikaye kadar tuhaf olabilir mi, buna tahammül eden bir ülkenin tahammül sınırlarını sorgulamaya gerek kalmış mı gerçekten?
Umarım Kara GüneÅŸ ÅŸaka kaldırıyordur – çünkü Hilmi Yavuz’u, daha iki gün önce bir yazara entelektüel cihat baÅŸlatmış olan bir yazarı referans göstermeleri kadar bu da bir ÅŸaka. Åžaka olması gerek. Fakat medya deÄŸerlendirmesi yaparken Taraf’a da hatırlatmaları gerekirdi, sadece Rushdie için deÄŸil Nesin için de ölüm fermanı verdirtti bu kitap diye – ve medyanın ne dediÄŸini izlemek yerine, niyetlerini sessizce gerçekleÅŸtirmeleri gerekirdi. Çünkü çeviri sözkonusuysa, 1988 yılında deÄŸiliz artık, isimsiz çevirmen olacaksa, ÅŸirketlerin robotları var – Google Translate  ya da Microsoft Bing Translator’a metni verir, kırık dökük, copyright’lı kötü çevirilere benzer bir Rushdie meali elde eder, bakarız Rushdie Hz. Muhammed için, İslam için, Thatcher için ne demiÅŸ diye.
Åžeytanın bacağını biri kıracaksa, kulağına da aklından çıkmasın diye ismini haykırsın.
Asıl zor olan bu, Kanuni’nin ismi bile rahatça, insanın canı çektiÄŸince söylenemesin diye Hakaret Yasası çıkarmanın düÅŸünülebildiÄŸi bir ülkede. Tahammül zorlaması sokakta zaten yaÅŸanıyor: Herkesin fikrini ve ismini söylemeye ürktüÄŸü bir MuhteÅŸem Yüzyıl’dayız zaten, bu ülkede, bir açık hava hapishanesinde.
