Slavoj Žižek: Minareler Neden Süngümüz Oldu ya da “Filistin Sorunu”

Jijek, İsrail konusunda baÅŸvurulabilecek dengeli akıllardan biri sayılabilir: İsrail’in devlet olarak yaptıklarına eleÅŸtiri yöneltirken, bu eleÅŸtirinin anti-Semitizme dönüÅŸmemesine özen gösteriyor. “Filistin Sorunu” adlı bir 2009 sonu yazısındaysa (ya da daha önce dergilerde yayınlanmış birkaç yazıdan yaptığı kolajda), İsrail-Filistin çatışmasında üstü örtülen asıl sorunu saptıyor: yasadışı olarak yürütülen kargaÅŸanın arkasında, nasıl bir yasal/hukuki mekanizma var ve bu mekanizma nasıl asıl dönüÅŸümü gerçekleÅŸtiriyor. Asıl dönüÅŸüm, yani mülkün, tapuların el deÄŸiÅŸtirmesi. Türkiye’deki gibi.

Büyük OrtadoÄŸu Denizinde BoÄŸulmak

İsrail’deki Türkiyeliler BirliÄŸi, İHH adlı dernek İstanbul Belediyesi’nden gemi satın alıp Afrika’da “İslami yükseliÅŸ yaÅŸayan Komor Adaları’na” tescilleyerek Gazze’ye doÄŸru yola çıkma hazırlığına baÅŸladığı sırada, bu giriÅŸimi kınayan bir açıklama yaptı. Kaderin tuhaf bir cilvesiyle, gemidekiler tutuklandıktan sonra, “Gazze gemisindeki 39 Türk’ün geri dönüÅŸ iÅŸlemleri sırasında, İsrail’deki Türkiyeliler BirliÄŸi gönüllü olarak tercümanlık yaparak yardımcı olmaya çalıştı”.

Almancadan ÇevrilmemiÅŸ Olan Film: “Ein Völkermord”

“Yönetmen Eric Friedler’in imzasını taşıyan “Aghet-Ein Völkermord” (Felaket-Bir Soykırım), Alman Birinci Kanalı ARD’de 9 Nisan 2010’da gece yarısı saatlerinde yayına girdi ve taraflara -soykırım diyenler ile soykırımı reddedenler- Berlin adına mavi boncuklar dağıtılmış oldu. Filmin en önemli devlet televizyonunda yayına girmesi Ermenilere, gece yarısı saatlerinde ekrana getirilmesi ise Türklere verilmiÅŸ bir taviz sayıldı. Ama hemen ardından yine devlete ait haber veya “olay” kanalı Phoenix’te, 13 Nisan’da, bu kez en uygun saatlerde seyirci önüne çıkıldı. İkisi Türk olmak üzere dört de konuk alınmıştı ve soykırım tezini savunanlar deÄŸil de, Türk tezlerini savunduÄŸu iddia edilen bu iki Türk konuk sayesinde Türkiye’nin nasıl bir “Anomalie”, nasıl bir “suç ve jenosit cumhuriyeti” olduÄŸu propaganda edilebildi. Böyle “dostları ve koruyucuları” olan Türkiye’nin gerçekten de düÅŸmana pek ihtiyacı kalmamıştı. (Osman Çutsay)”