Yazarlar Sessiz Sedasız Çevrilir, YaÅŸar, Ölür

“Yer, yer deÄŸilken su, su idi; baÅŸka bir ÅŸey yoktu. Bir uçsuz bucaksız su; bir dolu su dört bir yanı doldurmuÅŸtu. Bir su ki yılan içse ölümsüzleÅŸir, bir su ki ölü çıyan içse dirilir; zerre zerre hayat kımıldar.. bir büyük sessizlik içinde ulu, bilinmezlikle buÄŸulu ve kaynaÅŸmalar, ürpermelerle dolu bir su.. ve lâkin, bir hayırsız su aynı zamanda; hiçbir iÅŸe yaramaz, dipsiz; cümle güzellikten nasipsiz, bir ürpertici su.. yalnız; yapayalnız!

Belki, yılan bile ölümsüzleÅŸecek bu sudan içse ve var olsa ama yılan da yok; diri deÄŸil, ölü çıyan bile yok. Bu yokluk içinde bir Tanrı, Kara Han; bir de bu su. Tanrı Kara Han bu yalnız su üstünde beyaz bir iri kaz olmuÅŸ uçuyordu.”